தொலைநோக்கி..

தொலைநோக்கியால்

காலத்தை ஊடுருவிப் பார்க்கிறான் மனிதன் 

கடந்த காலத்தை 

நிகழ்காலத்தில் இருந்து பார்க்கிற 

விஞ்ஞான அதிசயம் 

பூமி தோன்று முன் தோன்றிய ஒளி

பலகோடி ஆண்டுகளைக் கடந்து 

இப்போது தான் 

மனிதக் கண்ணை எட்டுகிறது

தோண்டத் தோண்ட 

அண்டங்கள் 

தோன்றிக் கொண்டே இருப்பதாக 

வியக்கிறது விஞ்ஞானம்

மனிதனின் 

நேரக் கணிப்பானுள் 

அடங்கிற ஒன்றா  

கட்டற்று விரிகிற காலம்? 

துருவத் துருவ 

விரிந்து கொண்டே தான் இருக்கும்

அண்டமும் விஞ்ஞானமும்

தேடலும் அண்டமும் முடிவிலி 

இதில் நமது வாழ்வென்பது 

கலைந்து செல்கிற மேகம் அல்லது 

மங்கலான கனவு.. 

என்றோ விதிக்கப்பட்டது அறிக..

குப்பி விளக்கே இருந்த போதிலும் 

கொட்டிக் கிடந்த மகிழ்ச்சி முகத்தினில் 

அப்பிக்கிடந்த காலம் போனதா 

அந்தக் காலம் கனவா, மீளுமா.. 

கொட்டும் மழையிலும், குண்டு மழையிலும் 

தெப்பமாய் நனைந்தும் வீரர் வாழ்கையில் 

மனசில் வழிந்த சுதந்திரம் இன்று 

சொட்டுமில்லையே, என்னதான் ஆனது..? 

உலகின் நீண்ட பிண அறையாக 

ஓலமாய் வழிந்த கடற்கரை மீதில் 

ஒருபேர் இனத்தின் விடுதலைக் கனவில்

உலகே சேர்ந்து திராவகம் ஊற்றினீர் 

அண்ணன் வரைந்த மாதிரி நாட்டை 

அனைவரும் சேர்ந்து கட்டுவோமென்னும்

எண்ணம் புள்ளியில் சேர்ந்திடும் ஓர்நாள்,

எவர் தடுத்தாலும் தமிழர் தேசம் 

எதையும் தாண்டி மலர்ந்திடுமென்பது 

என்றோ விதிக்கப்பட்டது

அறிக..

நாற்பதுகள்..

இளமைக்கும் முதுமைக்கும்

நடுவில் நிற்றல்

எவ்வளவு நொடிந்தாலும் அதையும் கற்றல்

அழகுக்கும் அன்புக்கும்

இடையில் சுற்றி 

வாழ்வுக்கு எதுவென்ற

வழியைப் பெற்றல் 

காசென்று காசென்று 

ஓடித் தேய்ந்து

யோசிக்க வாய்ப்பின்றி

உடலம் நொய்ந்து  

பேசவே ஆளின்றி 

முடிவில் எல்லாம் 

கடதாசி தானென்று 

புரிந்து கொள்ளல்

நாக்கிற்கும், மனசுக்கும்

இடையிற் சொல்லை 

நடப்பதற்குப் பழக்கிடுதல்

குரலைத் தாழ்த்தி 

ஆளுக்காள் தேவையுடை 

மொழியைத் தேர்ந்து 

உரைப்பதற்குத் தெரிந்திடுதல் 

இதனின் போது 

சுயத்திற்கும் அறிவிற்கும் 

இடையில் தோன்றும் 

பாதைதனைக் கண்டடைதல்

கொடுப்புப் பல்லை 

தெரியாமற் கடித்தபடி 

அதன் மேல் போதல் 

காமமும் காதலும் 

பதின்மம் போல 

ஆமாம் உண்டு தான் 

ஆனால் இப்போ 

ஓமகுண்டத்தை உள்ளே கட்டி

உள்வட்ட முதிர்விற்குள் எரித்தல்  

முன்போல் அவிப்பொருட்கள் 

தேடுகின்ற மனம்வேறின்றி 

புகைந்தடங்கி படிப்படியாய் 

பழகிப் போதல்

நாற்பதுகள் நானறிய 

வயதில் அழகு 

போர்க்களத்தில் பூப்பறிக்கும் 

தெளிவின் கனிவு ..

வாழ்வெனப்படுவது..

விதைத்தலும் இல்லை 

அறுத்தலும் இல்லை 

எங்கும் சேமித்தலும் இல்லை

உணவின்றி இறந்ததென எவையுமில்லை 

வானளவு சுதந்திரமாய் வாழ்க்கை 

பறவைகள்.. 

வறண்ட தாபம்..

 வானம் நீரை உறிஞ்சும் தாகம்

வாயோ வறண்டு கிடக்கிறது

தேனில் வண்டு திளைக்கும் மோகம் 

தீயே இதழாய் இருக்கிறது

காட்டிற் பாயும் ஆற்றின் தாபம்

காற்றே அணைக்க இருக்கிறது

கோட்டை அதிரும் யானைக்காமம் 

கோடை படர்ந்து வெறிக்கிறது 

பாறிவிழுந்தும் மரத்தின் தளிராய்

பாசம் இன்னும் துடிக்கிறது

ஊறிய மாநதி உருள மறுத்து

உள்ளே சுழலாய்க் கிடக்கிறது

உடலோ மனசைக் கேளேனென்று

உலுப்பி உலுப்பி வெடிக்கிறது

படத்தில் மட்டும் பார்த்துப் புழுங்கும்

பாட்டை பாட்டு வடிக்கிறது 

சிலம்பு..

 கோன் மறந்தும் அறஞ்சறுக்கின் 

கொளுத்துமது கோலையென்றும் 

வான் போற்றும் வாழ் பெறுவாள் 

வாய் தவறா வஞ்சியென்றும் 

நானிலத்தில் செய்தவினை

நடந்துன்னைத் தொடருமென்றும் 

கண்ணகியாற் காட்டுவது 

கதையன்று தமிழறமே.. 

பூசலாரைப் புரிதல்..

எவருமே காப்பாற்ற முடியா 

கையறு நிலையின் கைகள் 

இறுதி வினாடியில் அதிசயமாய் 

எவரேனும் வரக்கூடுமென்ற 

கடைசி நப்பாசையில் 

வானை நோக்கி அசைகிறது 

நீரில் மூழ்குகின்ற ஒருவன் 

தன்னைக் காப்பாற்ற வேண்டி 

எழுப்பும் சைகையில் தெரிகின்ற 

ஒற்றைக் கையின் 

அதே அவலக் காட்சிதான் இங்கும்

கந்தகப் புகையின் வீச்சத்தில் 

அபலக் குரல் எழுப்பியவாறு 

கருகி வீழ்ந்த அந்த 

கைகளின் வடிவம் தான்

இனப்படுகொலையின் சாட்சியாய் 

எழுதப் பட்டிருந்தது

ஒவ்வொரு விரல் வழியாகவும் 

ஓலம் எழுப்பி 

கண்சிதறக் கதறிய 

கைகளில் தெரிந்த அந்த முகங்களை

சிதைத்து எறிய முடிகிற 

மனத்தின் குரூரத்தை எண்ணிப் பார்க்கிறேன்

வருடத்தின் நாளொன்றில் மட்டும் 

வருவார்களெனக் காத்திருக்கும்

கல்லாய் இறுகிய நினைவுகளின் காட்சி 

மண்ணாக்கப்பட்ட பின் தான்

ஒவ்வொரு மனதிலும் உறுதியாய்

ஊன்றப்படுகிறது

பூசலாரை இப்போது தான் 

புரிய முடிகிறது 

மனசின் அகக்காட்சி தான் 

மண்ணின் யுகக்காட்சி 

எம் இறைவோரே..

 போற்றியெம் வாழ்முதலாகிய புதல்வீர்

புலரும், பெருமுயிற் கொடைகொண்டு 

ஊற்றினீர் விடிவிற்கு உம் வாழ்வை 

ஒருக்கிலும் மறந்திடோம், இதன் பதிலாய் 

தோற்கிலோம் என்கிற தினவுடை வாக்கினை 

தூயரே வைக்கிறோம் உம் முன்னால் 

ஏற்று நம் கனவதன் துணையாக 

இருந்தொளி காட்டுமெம் இறையோரே..

இன்னமும் நினைவினில் ஏங்குவோர் ஒருபால்

எங்கையோ இருக்கிறீர் எண்ணுவோர் ஒருபால்

முன்செய்த பாவமோ முனகுவோர் ஒருபால் 

முயன்றுமீள் எழவென முயல்பவர் ஒருபால் 

என்ன தான் வந்தினி இயம்புவர் ஒருபால் 

கல்லறை வாழ்கிற கடவுளே நீவிர் 

எம்முடை மனதுக்கு உம்பலந் தருவீர்

எமக்கொளி காட்டுவீர் இறையரே வாழ்வீர்..

கூவிய வானகம் கூவிய காற்று 

குறிதப்பாது வீழ்ந்தன குண்டுகள்

ஏவிய கணையினால் எங்கணும் சிதறல்  

இருப்பினும் தளரலை எமக்கென நின்றீர் 

காவிய வீரராய் ஆகியெம்  கண்முன் 

காட்டினீர் பாதையை காந்தளே நீவிர் 

காயம் விட்டேகினும் கண்களில் நெஞ்சில் 

கண்கண்ட தெய்வமாய் காவலாய் வாழ்வீர்..

இருந்தும் நான்..

 உறைந்த மூளை

உடைந்த நெஞ்சம்

அறைந்த வாழ்க்கை

அழிந்த நான் 

அறுந்த தாபம்

அகன்ற மேகம்

திறந்த வானம்

தொலைந்த நான் 

முறிந்த நேசம்

முடிந்த காலம்

தெரிந்த கானல்

தெளிந்த நான்

இருந்த காலை

இழந்த மாலை

புரிந்த வேளை

எரிந்த நான்..

அகாலவெளியின் அசரீரி..

இழுத்து மூச்சிரைக்க ஓடி

இடர் கண்டம்பல தாண்டி

விழுந்தாலும் எழுவனென

வீரியமாய்ச் சொல்லி 

அழ நினைக்கும் கண்ணை

அண்ணாந்து மறைத்தபடி 

தொழாத தோள் நிமிர்தி 

தொடர்ந்து வந்த பாதைவழி

தூளாவும் விழி காணும்

தூசிப் படலம் பின்

எதுவுமே வருவதாய் 

இன்றுவரை தெரியவில்லை

பொதுவில் போனவை

போனவை தான் என்றாச்சு

முன்பின் நினைக்காத

முடக்கொன்றின் குளிர் மேட்டில்

என் பின், பக்கத்தில் 

எவருமுண்டா எனப்பார்த்தால்

சகலதிலும் தோற்றவன் சா

சஞ்சாரம் ஏதுமற்ற 

அகாலவெளி ஒன்றில் 

ஆகுமென்ற அசரீரி 

காதுகளைக் குடைந்து 

கடந்தப்பாற் செல்கிறது..