இந்தப் பிரபஞ்சம்
யாரையும் வெறுமனே
அறிமுகம் செய்வதில்லை
கடல்
ஒரு சிப்பியை கரைக்கு எறியு முன்
ஆயிரம் இரவுகள்
அதனுள்ளே உப்பைச் சேர்க்கிறது.
அப்படித்தான்
சில மனிதர்கள் நம்முள் நுழைகிறார்கள்
மழை போல அல்ல
மழைக்கு முன்
மண்ணின் உடலில் எழும்
அந்த இரகசிய மணம் போல,
சிலர்
கர்மாவின் கரிய விரல்களுடன் வருகிறார்கள்
நம் பழைய தோலை உரித்து
நம்மை நமக்கே தெரியாத
உருவமாக்கிச் செல்கிறார்கள்.
அவர்கள் சென்றபின் தான் தெரியும்,
அது காதல் அல்ல, உலை.
நாம் எரிய வேண்டும் என்பதற்காகவே
அவர்கள் நம் வாழ்வில்
தீயாக வந்தார்கள்.
சிலர்
நம் கடன் மிச்சமுள்ள உயிரில்
ஒரு சிறிய விளக்கை ஏற்றி வைக்கிறார்கள்.
அவர்களின் குரல்
கிணற்றின் அடியில் விழுந்த வானம் போல
நீண்ட நாட்களுக்குப் பின்
நம்முள் நீலமாகத் திறக்கிறது,
நாம் கேட்கிறோம்
ஏன் இவர் ?
ஏன் இப்போது ?
ஏன் இந்தக் காயத்தின் வாசலில்
இந்த முகம் வந்து நின்றது ?
பதில் சொல்லாமல்
காலம் தன் கருவறையில்
நட்சத்திரங்களை நகர்த்திக் கொண்டிருக்கிறது.
என்றோ ஒரு நாள்,
பழைய துயரத்தின்
கதவைத் திறக்கும் போது
அங்கே கிடப்பது
மனிதன் அல்ல
பாடம்,
பிரிவு அல்ல
பிறப்பு,
இழப்பு அல்ல,
நம்மை நம்மிடம் திருப்பி அனுப்பிய
பிரபஞ்சத்தின் கையெழுத்து.
அதுவரை
வந்தவர்களை வெறுக்காதே
சென்றவர்களைச் சபிக்காதே..
சந்திக்கும் ஒவ்வொருவரும்
நம் உயிரின்
இருண்ட தோட்டத்தில்
தங்கள் விதையை
புதைத்துச் செல்கிறார்கள்.
யார் மலராகிறார்
யார் விழுதாகிறார்
யார் மணமாக மட்டுமே
மீந்திருப்பார் என்பதையெல்லாம்
இன்றுவரை
காலம் மட்டுமே அறிந்து
வைத்திருக்கிறது..
