சிறகுதிரும் வேனில்..

​யாருடைய விரல்கள் 

என் கைபிடித்து மண்பற்றைச்

சொல்லிக் கொடுத்தன, 

எந்த முற்றத்தில் 

எதற்காக என்பதெல்லாம் 

நினைவில் இருந்து 

மெதுவாக மங்கிப் போகிறது 

விடியும்வரை

பதுங்குகுழியில் எனது 

தலைக்கு அணையாய்  நீண்ட

தோள்கள் எவையென்பதும் நினைவிலில்லை.

ஆயினும் இன்றிரவின் அடைமழையெங்கும்

அழியாத நிழல்கள் அலைகின்றன

அவை என் கதவுகளைத் தட்டி

பெருமூச்சுவிட்டு 

மறுமொழி ஒன்றுக்காய்க் காத்திருக்கின்றன.

வீதியோரம் உருவம் தாங்கி நிற்கும் கைகளில்

நீர் வழிந்துகொண்டே இருக்கிறது

எத்தனை நாள் ? எண்ணிக்கை மறக்கிறது

எண்ணியவர்களும் 

ஒவ்வொருவராய் மறைந்தார்கள். 

சுவரில் எழுதிய பெயர்களை

மழை மெல்ல மெல்லக் கரைத்துவிட்டது. 

பெயர் மறந்துபோன இளையவர்களுக்காக

என் நெஞ்சினுள் ஓர் அமைதியான வலி புரள்கிறது 

நள்ளிரவில் ஒரு சீழ்க்கையோடு

இனி ஒருபோதும் திரும்பிவராதவர்கள்,

அவர்க்கென நட்ட கல்லும் இப்போது இல்லை.

தனிப்பனையொன்று 

வாடைக் காற்றில் தலைகருகி நிற்கிறது 

உதிர்ந்துபோன புள்ளினம் எவையென 

அது அறியாது, ஆனால்

தன் மட்டைகள் முன்னைவிடவும்

பேச்சற்றுக் கிடப்பதை அது நன்குணரும்.

எந்தெந்த நினைவுகளெல்லாம் 

வந்தகன்றனவென்று 

என்னால் இப்போது உரைக்கவியலாது 

நான் அறிவதொன்றே 

ஒரு சிறுபொழுதில் 

என்னுள் வேனில் பாடியது 

இப்போது 

அது என்னுள் பாடுவதில்லை..

மென்மழை மீண்டும் வரும்..

​மென்தூறல் வந்துவிழும்

காயம்பட்ட செம்மண்ணில் 

உயிர்வாசம் எழும்,

ஒளிரும் சிறகசைவோடு

தகைவிலான்கள் தம்வானில் வட்டமிடும் 

பாழடைந்த குளங்களில் 

இரவெல்லாம் தவளைகள் 

பெருங்குரலெடுக்கும்,

பனிநடுங்கும் வெண்மையில் 

பாலைமரங்கள் பூத்துக்குலுங்கும் 

செந்தீ வண்ணச் சிறகுகளோடு 

செண்பகங்கள்

தரைதாழ்ந்த முள்வேலிகளில் 

வீடுகட்டச்  சுள்ளிபொறுக்கும்

குருதி சிந்திய போரினை அவை அறியா

ஒன்றுகூட அறியா

எல்லாம் எரிந்து முடிந்தபின்னும் 

எவற்றையும் அவை பொருட்படுத்தா

மாந்தர்குலம் முற்றாக வேரற்றுப் போனாலும்

மரங்களும் பறவைகளும் 

அதனைக் குறையெனக் கொள்ளா

புலர்காலையிற் கண்விழிக்கும் 

இளவேனிற் காலம்கூட 

நாம் அற்றுப்போன பெருவெளியை 

ஒருபோதும் அறிந்துகொள்ளாது 

காலம் அத்தனையையும்

ஒரு தாண்டலில் கடக்கும் 

பல்லாயிரம் கோடி 

உயிர் பார்த்த பூமிக்கு 

புல்லாய் கூட நாமிரோம்.. 

கையறு உறைநிலை..

​குருதி குடித்து ஓய்ந்த 

நிலத்தின் மீது கவிந்திறங்குகிறது

பாறையென இறுகியதோர் பேரடங்கல்

தலை துண்டிக்கப்பட்ட 

பனைகளின் நிழலிருந்து

கிளம்பும் பெருந்துயர்கூட

இப்போது

நடுகற்களின் விறைப்பைப் பழகிக்கொண்டது

உறைந்துபோன நெஞ்சம்

தன்னைத்தானே வினவுகிறது 

அந்தப் பெருநெருப்பைக் கடந்து வந்தவர்கள்

நாம் தானா ? 

எம் ஊர்கள் எரியுண்டது நேற்றிலா 

அன்றேல்

பல நூறாண்டுகளுக்கு முன்னரா ? 

தம்மையே தொலைத்துவிட்ட பாழ்வழிகளில்

எவ்வுணர்வுமற்றுச் சுழல்கின்றன

உயிரற்று இயங்கும் பாதங்கள்.

மண்ணிலோ மலையிலோ 

சூறையாடப்பட்ட வெறுமையிலோ

எங்கு நடந்தாலும்

முள்வேலிகளுக்குள் சிக்குண்ட

கல்லின் பார்வையற்ற உறைநிறைவு.

இஃது

கொப்பளித்த கொதிநிலையில் 

காய்ச்சி ஊற்றி 

இறுகிப்போன ஈயத்தின் நாழிகை

இருப்பறுந்து போன காரிருட் பொழுது

பேரழிவிலிருந்து தப்பிப் பிழைத்தவன்

தன் சுடலை நீற்றை

தானே உதிர்த்துப் பார்ப்பது போல

பழைய நினைவுகளின் மீது

படியும் கனத்த கையறுநிலை.

பனியில் உறைந்த உடலென

எம் நிலம்,

முன்னே பெருநடுக்கம்

பின்னே மரத்தல்

ஈற்றில்

எல்லாமே முடிந்துவிட்டதென

தன்னைத் தானே கையறுத்துச் சரியும்

முடிவிலாப் பேரவலம்

வலிந்து பழக்கப்படுத்திய 

மறதி.. 

வடுக்களில் துளிர்க்கும் பேரன்பு..

​வழுவழுப்பான கருங்கற்பாறையில்

பச்சைப் பாசி படராது, 

பிளந்த மரத்தின் வெடிப்பில்தான்

பறவையின் எச்சம்

வேராகிறது.

குறைகளற்ற முழுமை 

காற்று புகாத

கண்ணாடிப் பேழை.

தழும்புகளும்

உதிர்ந்த சருகுகளும் தான்

காட்டில் காலம் நடந்துச் சென்ற சுவடு.

பிழைகளைச் சீவி அகற்றிவிட்டால்

பின்னர்

தழுவிக்கொள்வதற்கு

எச்சம் ஏதும் இருக்காது.

உடைந்த சிப்பியின் கூர்விளிம்பிற் தான் 

அலை

தன் வெண்ணுரையை அணிவிக்கும்.

நமது வடுக்களின்

மேடு பள்ளங்களிற் தான் 

காதலின் விரல்கள்

தங்கி இளைப்பாறுகின்றன.

களங்கமற்ற தூய்மை 

வெறித்த பனிப்பரப்பு,

அங்கே

அன்பின் ஈரம்

கண்ணாடியாக உறையும்.

முழுமை

யாரையும் தேவைப்படாத

குளிர்ந்த கல்.

நிறைவற்றமை தான் 

மனிதனை 

மனிதனிடம் அழைத்துச் செல்கிறது.

சிறிது உடைந்திருப்பதே

உயிரின் கருணை 

அங்கேதான்

அன்பு

தன் முதற் கூட்டைக் கட்டுகிறது..