தாழியும் தளிரும்..

அம்மாவின் முந்தானைக்குள் 

புகும் குழந்தையென

பசுமையில் நுழைந்தேன்.

இன்றைய விடியலில் இதழவிழ்ந்த பூ

ஆயிரம் மாரியில் நனைந்த தண்டின்

பாசியேறிய தோளில் சாய்கிறது.

அடர்கிளைகள் போர்த்திய இருள்

அகல்விளக்கில் பிடித்த 

கண்மையாய்க் கெட்டிப்பட்டுக் கிடக்கிறது, 

தொட்டேன் 

ஊழிகளாய் உறைந்த அமைதி

விரல்நுனியில் ஒட்டிக்கொண்டது.

இலைகளின் உள்ளங்கைகளில் 

எண்ணற்ற நுண்வாய்கள்

இப்போதுதான் சரிந்த வேங்கையின் 

இறுதி மூச்சை உறிஞ்சி 

சினைமானின் வயிற்றில் 

சுருண்ட மறிக்கு

உயிர்ப்பாய் ஊதுகின்றன.

இலுப்பைப் பொந்தில்

சேற்றால் சுவரெழுப்பித் தானே அடைபட்ட

இருவாச்சிப் பேடைக்கு

ஒற்றை வெடிப்பினூடே

அத்திக்கனி ஊட்டுகிறது சேவல்.

வலசைப் பறவைகள் குடிக்கூலியாய் 

வைத்துப்போன பாடல்கள்

தரையிறங்காமல் காற்றில் அலைகின்றன.

கணக்கிலாப் பின்பனிகள் விரித்த 

சருகுப் படுக்கையில்

அழையா விருந்தினனாய் அமிழ்கிறேன், 

ஆழத்தில் நொதிக்கிறது காலம், 

புளித்த பனங்கள்ளின் மணம் 

மூக்கை அறைகிறது.

ஆற்றின் மணிக்கட்டைப் பற்றி 

சித்தனாய் நாடி பார்த்தேன், 

வளியாய், அழலாய், ஐயமாய்

அதிர்கிறது மலைகளின் நெஞ்சு.

கதிரெட்டா ஈரத்தில் முதிய தாய்மரம்

காளான் இழைகளின் வழியே

கன்றுக்கு முலைசுரக்கிறது.

முதற் துளி புழுதியை முத்தமிட்டதும்

புதையுண்டோரை உச்சரித்தபடி 

மண் கமழ்கிறது, 

வீழ்ந்த தேக்கின் பிணத்தில்

நூறு முளைகள் சோம்பல் முறிக்கின்றன.

பாட்டி யானையின் 

நினைவு வரைந்த தடத்தில்

பேத்திகள் அடிபிசகாமற் செல்கின்றன, 

அந்தச் சுவடுகளில் தேங்கிய மழைநீரில்

குட்டி வானம் 

தலைப்பிரட்டைகளை ஈனுகிறது.

முகிலின் நிழல் தழைக்கூரையின் மேல் 

தொல்விலங்காய் மேய்கிறது, 

கொம்பிடுக்குகளில் கசியும் வெயில்

பொற்காசுகளாய்ச் சிதறுகிறது 

மறக்கப்பட்ட யவன வேந்தனின் 

முகம் பொறித்தவை.

மூங்கில்கள் உரசி மோதும் ஒலியில்

தினைப்புனம் காத்த குறமகளின் தட்டை

இன்னும் கிளி ஓட்டுகிறது.

அவள் சுற்றத்தின் பெயர்களை 

எந்தப் பதிவேடும் அறியாது, 

எனினும் தேனீக்கள்

அவர்களின் புகையை இனங்காணும்.

காக்கையின் எச்சம் சுமந்து வந்த 

அரசம் விதை

கற்றளியின் கீறலில் பொறுத்திருக்கிறது, 

என்றாவது அதன் வேர்கள்

கோபுரத்தை மடியிலேந்தித் தாலாட்டும்.

சல்லிகள் இறுகத் தழுவிய 

சுடுகளிக் கருப்பையில்

முழந்தாள்களை மார்போடு ஒடுக்கிய எலும்புகள் 

பிறவாத மகவின் தோரணை.

அவற்றின் சுண்ணத்தைப் பருகி

உச்சியில் மஞ்சட்சரம் சூடுகிறது கொன்றை.

நாவைத் திறந்தேன், 

சொல் துளிர்க்கவில்லை.

படர்கொடியின் சுழித்த முனையில்

ழகரம் மட்டும் ஊசலாடுகிறது.

நெடுங்கோடு கிழிக்குமென்று

எம் எழுத்துகளை 

வளைந்து நெளியப் பழக்கியது 

ஓலையல்லவா ! 

காட்டின் சரசரப்பில் 

உலகின் மொழிகள் அனைத்தும்

அகரத்துக்கு முந்திய 

ஆவியாய்க் கரைகின்றன.

ஆலின் கீழ் மல்லாந்தேன், 

விழுதுகள் என்னை 

அசைபிரித்துப் படிக்கின்றன 

நேராய்க் கார் 

நிரையாய் நிலா

துயிலில் கிழங்காய்ப் புரள்கிறேன், 

விழிப்பில் குருத்தாய் நிமிர்கிறேன்..

விடுதலை என்பது..

வரப்பு வேம்பு தன் வேரால்

ஆயிரம் ஆண்டுகளின் அடுக்குகளைத் துளைத்து

முதல் உழவனின் எலும்புகளைத் தீண்டியது, 

அதன் குச்சியால் பல்லைத் துலக்குபவன்

கசப்பைத் துப்புகிறான்.

என் பாட்டனின் குதிக்கால் வெடிப்புகளில்

இந்நிலத்தின் ஆறுகள் ஓடுகின்றன, 

அவன் நாவில்

‘நெல்லுக்குச் சேறு,

கனவுக்கு

எவ்விருளும் போதும்.’

மீன்கொத்தியின் கண்ணில்

கழனி பொன்னாய்ப் பழுக்கிறது, 

பசியோ

பச்சையாகவே நிற்கிறது.

கரும்பின் இனிப்புக்குள்

வியர்வையின் உப்பு படிந்து கிடக்கிறது, 

கடலுக்கப்பால் தேநீர்க் கிண்ணங்களில்

எங்கள் உழைப்பு இருமுறை கரைகிறது.

அந்தத் தோட்டத்து வெட்டுக்கிளி

தொடைகளை ஞெலிகோலாய்த் தேய்த்து

கிழக்கைப் பற்றவைக்கிறது.

வேலி முள்ளின் நுனியில்

அதைச் சுமந்து வந்தவனின் 

குருதி கறுத்திருக்கிறது, 

அறுகோ

கணுக்களால் தவழ்ந்து

மறுபுறம் தலைகாட்டுகிறது.

அவர்கள் தெருவைக் கடக்கையில்

எங்கள் செருப்புகள்

கைகளில் நடந்தன.

எங்கள் குடங்களுக்கு

வாய் மூடிய கிணற்றின் அடியிலிருந்து

தவளை

மழைக்குத் தூது அனுப்புகிறது.

நாங்கள் எழுப்பிய குதிரின் இடுக்கில்

மணியைத் தோளில் ஏந்திய சிற்றெறும்பு

முந்தி நுழைகிறது.

காற்றாடி மரக்கிளையில்

நாட்கூலியின் நீளத்துக்குக் கட்டுண்ட தட்டான்

வட்டமிடுகிறது, 

மடைக்கல்லில்

என் சொற்களைத் தீட்டுகிறேன்.

ஊருக்கு வெளியே

தனித்த வாகையின் கீழ் 

அயர்ந்த பண்ணையாளின் இமைகளுக்குள்

விருந்து விரிகிறது, 

இலைகள் யாவும் ஒரே நிரையில்.

கடைசியர் ஊன்றிய நாற்றுகள்

அணிவகுக்கின்றன, 

நடவுப் பாட்டு

பெருவழிக்கு இறங்குகிறது.

குண்டு

உடலில் முடிகிறது, 

குரல்

அங்கே தொடங்குகிறது.

எங்கள் நிறத்துக் காக்கை

சிறைச்சுவரின் பிளவில்

ஆலவிதையைச் சிந்திப் போகிறது, 

காவலனின் நிழலுக்குள்

முளை

புழுதியை மெல்லத் தள்ளுகிறது..

எழுதப்பட்ட வாழ்வு..

​நாம் பிறப்பதற்கு முன்

யாரும் நம்மிடம்

ஒரு வரைபடத்தை விரிக்கவில்லை.

இந்தக் கடலின் அருகே பிறக்க விரும்புகிறாயா,

இந்த மொழியின் உப்பை

நாவில் சுமக்க விரும்புகிறாயா,

இந்தத் தீவின் ஒரு தெருவில்

உன் முதல் நிழலை விட்டுச் செல்ல விரும்புகிறாயா என்று

எந்தக் கடவுளும் கேட்டதில்லை.

ஒரு வீட்டின் கூரையில்

மழை விழுந்துகொண்டிருந்தது.

அவ்வளவுதான்.

அந்தச் சத்தத்தையே

உலகத்தின் நிரந்தர இசையென்று நம்பி

நாம் வளர்ந்தோம்.

முற்றத்து மரம்,

அம்மாவின் பாத்திரங்கள்,

அப்பாவின் இருமல்,

கிணற்றருகே காய்ந்த துணிகள்.

இவையெல்லாம்

மரணத்தைவிட நிரந்தரமானவை என்று

ஒரு குழந்தை நம்புவது போல

நாமும் நம்பினோம்.

பிறகொரு நாள்

வரைபடம் தன் தோலை மாற்றியது.

நாம் அறிந்த சாலைகள்

நம்மை அறியாதவைகளாகின.

கதவுகளுக்குப் பூட்டுகள் வந்தன.

பெயர்களுக்கு விசாரணைகள் வந்தன.

அப்போது தெரிந்தது

மனிதன் ஒரு மரமல்ல.

அவனை வேருடன் பிடுங்கலாம்.

மண்ணை அவனிடமிருந்து பிரிக்கலாம்.

மொழியை மட்டும்

நாக்குக்குக் கீழே 

சிறு நெருப்பாக மறைத்துக்கொண்டு

அவன் ஏழு கடல்களையும் கடக்கலாம்.

நாம் புறப்பட்ட நாளில்

வீட்டின் கதவு

எதுவும் சொல்லவில்லை.

ஒருவேளை அது அழுதிருந்தால்

நாம் திரும்பிப் போயிருக்கக்கூடும்.

ஆனால் அது அமைதியாக இருந்தது.

அந்த அமைதியை

எம்மாலின்னும் திறக்க முடியவில்லை.

வாழ்நாள் முழுவதும்

யாருடன் இருப்போம் என்று நினைத்தோமோ

ஒருநாள் அவர்கள்

நமது தொலைபேசியின் 

பழைய எண்ணாகிவிடுகிறார்கள்.

நம் மூச்சின் அருகே தூங்கியவர்கள்

வேறொரு நகரத்தின் 

வானிலையாகிறார்கள்.

ஒருபோதும் சந்திக்கவே மாட்டோமென 

இருந்த சிலர்

ஒரு விமான நிலையத்தில்,

ஒரு வேலைக்கதவின் அருகில்,

வெளிநாட்டு மழையின் கீழ்

திடீரென்று நம் வாழ்க்கைக்குள் 

நடந்து வருகிறார்கள்.

அப்போது தெரிகிறது

தூரம்

மைல்களில் அளக்கப்படுவதில்லை.

சிலர் முப்பது ஆண்டுகள் அருகிலிருந்தும்

எட்ட முடியாத தூரத்தில் இருக்கிறார்கள்.

சிலர் முப்பது நிமிடங்கள் பேசிவிட்டு

நமது குழந்தைப் பருவ அறைக்குள்

ஒரு விளக்கை ஏற்றிவிடுகிறார்கள்.

இப்படியே

தேர்ந்தெடுக்காத நகரங்களில்,

கனவிலும் உச்சரிக்காத தெருப்பெயர்களின் கீழ்

நாம் காலணிகளை வைக்கிறோம்.

முதலில்

சில வருடங்கள் என்கிறோம்.

பிறகு ஒரு நாற்காலி,

ஒரு படுக்கை, சில பாத்திரங்கள்

சுவரில் ஓர் ஆணி

அந்தச் சிறிய ஆணிதான்

புலம்பெயர்ந்தவனின் முதற் தோல்வி.

பிறகு

குழந்தைகள் வளர்கிறார்கள்.

நமது முகத்தில்

தந்தையின் முகம் ஏறிவருகிறது.

தலைமுடி

நாம் கவனிக்காத இரவுகளில்

தன் நிறத்தை விட்டுவிடுகிறது.

ஒருநாள் கண்ணாடியில்

நம்மைத் தேடிச் சென்று

வேறொருவரைச் சந்திக்கிறோம்.

இவ்வளவு சீக்கிரமா ? 

கண்ணாடி பதில் சொல்லாது.

அதற்கு

நமது வயது முன்பே தெரியும்.

ஒவ்வொரு மார்கழியிலும்

அடுத்த வருடத்தை

புதிய கதவாக நினைக்கிறோம்.

இந்த முறையேனும்

ஒரு நல்ல செய்தி வரும்

நோய் விலகும்,  வீடு திறக்கும்.

நாடு அழைக்கும், 

பழைய காயம்

தன் பெயரை மறந்துவிடும்.

இப்படியாய்

எண்ணிக் கொண்டிருக்கும் போதே 

வருடங்கள் பெரிய சத்தமின்றி

வீட்டை அப்படியே வைத்துவிட்டு

நம்மை மட்டும் எடுத்துச் சென்றுவிடும் 

நாம் எதிர்பார்த்த அதிசயம்

ஒருபோதும் வராமல் போகலாம்.

வானம் திறந்து

எந்தத் தெய்வமும்

நமது வாழ்க்கையின் தவறான வரியை

சிவப்பு மையால் திருத்தாமல் போகலாம்.

ஒரு வங்காள நாவலின்

பெயரற்ற மனிதனைப் போல

நாளாந்த வேலை, பிரிவுகள், நோய்,

இரண்டு மூன்று 

மறக்க முடியாத முகங்கள்,

பழைய புகைப்படங்கள் 

நிறைந்த ஒரு பெட்டி

இவற்றுடன்

நாமும் சாதாரணமாகவே 

முடிந்துபோகலாம்.

பெரிய விம்மலின்றி 

கூட்டமின்றி

அடுத்த வீட்டில்

யாரோ அரிசி கழுவிக்கொண்டிருக்கும்போது,

பேருந்து

வழக்கம்போல நகரத்தை விட்டு

புறப்படும்போது,

நமது மரணத்தை அறியாத ஒரு பறவை

எதிரே இருக்கும் மின்கம்பியில்

வந்து அமரும்போது

முற்றத்தின் ஒரு மூலையில்

யாரும் கவனிக்காமல்

ஒரு எறும்பு

காலடியில் நசுங்குவதுபோல

நாமும் போய்விடுவோம்.

அடிபட்டு உடைந்தவனின் வாழ்வில்

அதிசயங்கள் ஒரு போதும்

நிகழ்வதில்லை..

மீளுமொரு நாள்..

​பனங்கொட்டையைப் புதைத்தவன்

அதன் நுங்கை

பேரனின் நாவில் சுவைக்கிறான்.

அவன் சாம்பல்

அம்மரத்தின் வேர்களில்

உறைகிறது.

பிடுங்கி

மறுவயலில் ஊன்றிய நாற்றே

கதிர் முற்றிக் குனிகிறது.

அதன் நெல்

அது முளைத்த பாத்திக்கே

விதையாகத் திரும்புகிறது.

எள்ளுப்பேத்தி வண்ணத்துப்பூச்சி

மூன்று நாடுகள் கடந்து

முன்னோர் பிரிந்த கிளையிலேயே

வந்தமர்கிறது.

அந்நாளிற் தான் 

பனங்கூடற் சிற்றூர்கள்

தம் போனவர்களுக்குக்

கதவு திறக்கின்றன..

கடல் விலகிய பின்..

​உறவுகள் மழையோடு வருகின்றன,

கதவைத் தட்டாமல், காலணியைக் கழற்றாமல்

என் ரத்தத்தின் வெப்பத்தை 

அவை கற்றுக்கொள்கின்றன,

என் தட்டில் கை வைக்கின்றன,

என் தூக்கத்தின் 

ஒரு பாதியில் படுத்துக்கொள்கின்றன.

பிறகு ஒரு நாள் 

எந்த நாளென்று 

யாருக்கும் முன்கூட்டித் தெரிவதில்லை 

சாளரம் திறந்திருக்கும்,

கட்டில் குளிர்ந்திருக்கும்

தேநீர்க் கோப்பை வைத்த இடத்தில்

ஒரு வட்டம் மட்டும் மிச்சமிருக்கும்.

ஒருபோதும் பிரியமாட்டோமென்று 

நாம் சொன்ன வார்த்தைகளைக்

காற்று எடுத்துக்கொண்டு போய்க்

கடலில் கரைத்துவிட்டது.

அதனால்தான் கடலின்னும் 

உப்பாக இருக்கிறது போல, 

நாம் நடந்த தெரு 

அதே இடத்திற் தான் இருக்கிறது.

அதற்கு நினைவில்லை.

புளியமரம் அதே நிழலை விரிக்கிறது 

இரண்டு பேருக்கான நிழல்,

இன்று அதில் ஒருவர் நிற்கிறார்.

மிச்ச நிழல் யாருக்கு ? 

குருவி

ஒரு சருகும் ஒரு நூலும் ஒரு முடியும் கொண்டு

வீடு நெய்தது.

குஞ்சின் இறகு முதிர்ந்த காலை

அது வானத்தைப் பார்த்தது, 

வானம் பதில் சொல்லவில்லை

குஞ்சு போயிற்று.

குருவி கத்தவில்லை 

கூட்டின் விளிம்பில் அமர்ந்து

காலியான இடத்தை 

ஒரு நாள் முழுக்கக் காவல் காத்தது.

பின் ஒரு மழை, அதன் பின் காற்று 

கூடு புல்லாகி நிலத்துக்குத் திரும்பியது.

அந்தக் குஞ்சு இப்போது

வேறோர் மரத்தில்

ஒரு சருகும் ஒரு நூலும் ஒரு முடியும் சேர்க்கிறது.

இந்தப் பூமி ஒரு கிழவி,

கண்ணோரம் உப்புப் படிந்தவள் 

எத்தனை கோடிப் பிரிவுகளை

இவள் மண்ணுக்குள் விழுங்கியிருக்கிறாள், 

ஒவ்வொரு புல்நுனியிலும்

யாரோ ஒருவரின் 

கடைசிப் பார்வை நடுங்குகிறது.

இதை வாழ்க்கை என்று அழைக்க

என் நாக்கு எழவில்லை.

கடல் விலகிப் போன பின்

கன்னத்தில் தங்கிவிடும்

அந்த உப்பின் பெயரால் 

அதை அழைக்கிறேன்…

இறுதித் தடைக்காவல்..

​எரிந்த பனையோலை நிறத்தில் வானம்

கருகிய பனைமரத்தின் உச்சியில்

தனித்து மிதக்கும் விண்மீன்.

நாடற்ற எனக்கு,

தெளிவானதோர் அழைப்பு.

நான் பெருங்கடலெனும் 

இருளில் ஏறும் போது,

அலைவாயின் சிதைந்த கரைகளிலிருந்து

ஒப்பாரி எழாதிருக்கட்டும்.

மாறாக

துப்பாக்கி முனையின் கீழ்

ஒலியின்றி நகரும் 

ஏதிலித்திரளைப் போல்,

துயிலும் அலையாக அது இருக்கட்டும்.

கரையோரம் நுரைத்துச் சிதறவோ 

ஒலிக்கவோ இயலாதபடி,

அச்சத்தில் இறுகிப்போன மூச்சின் பெருக்காக

அது கனத்து வழியட்டும்.

எல்லையற்ற அலைக்கழிப்பின் 

அடியாழத்திலிருந்து

என்னையிந்த வேரற்ற நிலத்தில் உதிர்த்த ஒன்று..

இப்போது,

முகவரியழிக்கப்பட்ட 

தன் பழைய திணைக்கே மீள்கிறது.

கந்தகநிறப் புகை படிந்த அந்தி,

ஊரடங்கு முரசு,

அதன் பின்னே 

காணாமலாக்கப் பட்டவர்களின் 

பெயர்களைப் போன்ற

சுவடுகளற்ற பேரிருள்.

நான் மீண்டும் பாய் விரிக்கையில்,

பிரிவாற்றாமையின் கையறுநிலை

எவர் முகத்திலும் படியாதிருக்கட்டும்.

நாம் விடைபெறுதல்களை மட்டுமே

கையிருப்பாய்க் கொண்டவர்கள்.

காவலரண்களென்றும் முள்வேலிகளென்றும் 

காலமும் நிலமும் 

எமக்கெனத் துண்டித்த எல்லையிலிருந்து,

இந்தச் சுழித்தோடும் அலை

என்னை எத்துணைத் தொலைவு 

இழுத்துச் சென்றாலும்

மூச்சடங்கும் அந்த 

இறுதித் தடைக்காவலைக் கடந்தபின்

என்னை ஆற்றுப்படுத்தும் என் மீகாமனை

நேருக்கு நேர் காண்பேன்.

கண்கள் உரையாடும் 

அந்தப் பேரமைதியில் 

ஒப்பாரியடக்கி நான் கடந்த

பெருங்கடல் முழுவதும்

ஒற்றை உப்புக்கட்டியாய்த் திரண்டு

என் தொண்டைக்குழியை

என்றென்றைக்குமாய் அடைத்துக்கொள்ளும்..

சிறகுதிரும் வேனில்..

​யாருடைய விரல்கள் 

என் கைபிடித்து மண்பற்றைச்

சொல்லிக் கொடுத்தன, 

எந்த முற்றத்தில் 

எதற்காக என்பதெல்லாம் 

நினைவில் இருந்து 

மெதுவாக மங்கிப் போகிறது 

விடியும்வரை

பதுங்குகுழியில் எனது 

தலைக்கு அணையாய்  நீண்ட

தோள்கள் எவையென்பதும் நினைவிலில்லை.

ஆயினும் இன்றிரவின் அடைமழையெங்கும்

அழியாத நிழல்கள் அலைகின்றன

அவை என் கதவுகளைத் தட்டி

பெருமூச்சுவிட்டு 

மறுமொழி ஒன்றுக்காய்க் காத்திருக்கின்றன.

வீதியோரம் உருவம் தாங்கி நிற்கும் கைகளில்

நீர் வழிந்துகொண்டே இருக்கிறது

எத்தனை நாள் ? எண்ணிக்கை மறக்கிறது

எண்ணியவர்களும் 

ஒவ்வொருவராய் மறைந்தார்கள். 

சுவரில் எழுதிய பெயர்களை

மழை மெல்ல மெல்லக் கரைத்துவிட்டது. 

பெயர் மறந்துபோன இளையவர்களுக்காக

என் நெஞ்சினுள் ஓர் அமைதியான வலி புரள்கிறது 

நள்ளிரவில் ஒரு சீழ்க்கையோடு

இனி ஒருபோதும் திரும்பிவராதவர்கள்,

அவர்க்கென நட்ட கல்லும் இப்போது இல்லை.

தனிப்பனையொன்று 

வாடைக் காற்றில் தலைகருகி நிற்கிறது 

உதிர்ந்துபோன புள்ளினம் எவையென 

அது அறியாது, ஆனால்

தன் மட்டைகள் முன்னைவிடவும்

பேச்சற்றுக் கிடப்பதை அது நன்குணரும்.

எந்தெந்த நினைவுகளெல்லாம் 

வந்தகன்றனவென்று 

என்னால் இப்போது உரைக்கவியலாது 

நான் அறிவதொன்றே 

ஒரு சிறுபொழுதில் 

என்னுள் வேனில் பாடியது 

இப்போது 

அது என்னுள் பாடுவதில்லை..

மென்மழை மீண்டும் வரும்..

​மென்தூறல் வந்துவிழும்

காயம்பட்ட செம்மண்ணில் 

உயிர்வாசம் எழும்,

ஒளிரும் சிறகசைவோடு

தகைவிலான்கள் தம்வானில் வட்டமிடும் 

பாழடைந்த குளங்களில் 

இரவெல்லாம் தவளைகள் 

பெருங்குரலெடுக்கும்,

பனிநடுங்கும் வெண்மையில் 

பாலைமரங்கள் பூத்துக்குலுங்கும் 

செந்தீ வண்ணச் சிறகுகளோடு 

செண்பகங்கள்

தரைதாழ்ந்த முள்வேலிகளில் 

வீடுகட்டச்  சுள்ளிபொறுக்கும்

குருதி சிந்திய போரினை அவை அறியா

ஒன்றுகூட அறியா

எல்லாம் எரிந்து முடிந்தபின்னும் 

எவற்றையும் அவை பொருட்படுத்தா

மாந்தர்குலம் முற்றாக வேரற்றுப் போனாலும்

மரங்களும் பறவைகளும் 

அதனைக் குறையெனக் கொள்ளா

புலர்காலையிற் கண்விழிக்கும் 

இளவேனிற் காலம்கூட 

நாம் அற்றுப்போன பெருவெளியை 

ஒருபோதும் அறிந்துகொள்ளாது 

காலம் அத்தனையையும்

ஒரு தாண்டலில் கடக்கும் 

பல்லாயிரம் கோடி 

உயிர் பார்த்த பூமிக்கு 

புல்லாய் கூட நாமிரோம்.. 

கையறு உறைநிலை..

​குருதி குடித்து ஓய்ந்த 

நிலத்தின் மீது கவிந்திறங்குகிறது

பாறையென இறுகியதோர் பேரடங்கல்

தலை துண்டிக்கப்பட்ட 

பனைகளின் நிழலிருந்து

கிளம்பும் பெருந்துயர்கூட

இப்போது

நடுகற்களின் விறைப்பைப் பழகிக்கொண்டது

உறைந்துபோன நெஞ்சம்

தன்னைத்தானே வினவுகிறது 

அந்தப் பெருநெருப்பைக் கடந்து வந்தவர்கள்

நாம் தானா ? 

எம் ஊர்கள் எரியுண்டது நேற்றிலா 

அன்றேல்

பல நூறாண்டுகளுக்கு முன்னரா ? 

தம்மையே தொலைத்துவிட்ட பாழ்வழிகளில்

எவ்வுணர்வுமற்றுச் சுழல்கின்றன

உயிரற்று இயங்கும் பாதங்கள்.

மண்ணிலோ மலையிலோ 

சூறையாடப்பட்ட வெறுமையிலோ

எங்கு நடந்தாலும்

முள்வேலிகளுக்குள் சிக்குண்ட

கல்லின் பார்வையற்ற உறைநிறைவு.

இஃது

கொப்பளித்த கொதிநிலையில் 

காய்ச்சி ஊற்றி 

இறுகிப்போன ஈயத்தின் நாழிகை

இருப்பறுந்து போன காரிருட் பொழுது

பேரழிவிலிருந்து தப்பிப் பிழைத்தவன்

தன் சுடலை நீற்றை

தானே உதிர்த்துப் பார்ப்பது போல

பழைய நினைவுகளின் மீது

படியும் கனத்த கையறுநிலை.

பனியில் உறைந்த உடலென

எம் நிலம்,

முன்னே பெருநடுக்கம்

பின்னே மரத்தல்

ஈற்றில்

எல்லாமே முடிந்துவிட்டதென

தன்னைத் தானே கையறுத்துச் சரியும்

முடிவிலாப் பேரவலம்

வலிந்து பழக்கப்படுத்திய 

மறதி.. 

வடுக்களில் துளிர்க்கும் பேரன்பு..

​வழுவழுப்பான கருங்கற்பாறையில்

பச்சைப் பாசி படராது, 

பிளந்த மரத்தின் வெடிப்பில்தான்

பறவையின் எச்சம்

வேராகிறது.

குறைகளற்ற முழுமை 

காற்று புகாத

கண்ணாடிப் பேழை.

தழும்புகளும்

உதிர்ந்த சருகுகளும் தான்

காட்டில் காலம் நடந்துச் சென்ற சுவடு.

பிழைகளைச் சீவி அகற்றிவிட்டால்

பின்னர்

தழுவிக்கொள்வதற்கு

எச்சம் ஏதும் இருக்காது.

உடைந்த சிப்பியின் கூர்விளிம்பிற் தான் 

அலை

தன் வெண்ணுரையை அணிவிக்கும்.

நமது வடுக்களின்

மேடு பள்ளங்களிற் தான் 

காதலின் விரல்கள்

தங்கி இளைப்பாறுகின்றன.

களங்கமற்ற தூய்மை 

வெறித்த பனிப்பரப்பு,

அங்கே

அன்பின் ஈரம்

கண்ணாடியாக உறையும்.

முழுமை

யாரையும் தேவைப்படாத

குளிர்ந்த கல்.

நிறைவற்றமை தான் 

மனிதனை 

மனிதனிடம் அழைத்துச் செல்கிறது.

சிறிது உடைந்திருப்பதே

உயிரின் கருணை 

அங்கேதான்

அன்பு

தன் முதற் கூட்டைக் கட்டுகிறது..