ஞாயிறு, 15 நவம்பர், 2026

குருதி குடிக்கும் கற்சிலைகள்..


பனை நரம்புகள் கருகி

உப்பு வயல்களில் பிணங்கள் முளைக்கும்

இவ் அத்துவானப் பொழுதில்

உன் இதழ்கள் பூட்டியிருக்கும் ஆழமைதி

எம் முற்றத்துச் சாம்பலில்

வேட்டைக்காரன் ஒளிந்துண்ணும்

ஈரக் கவளம்


அறம் வௌவியவனின்

சுட்டிறுகிய குழலுக்கெதிராய் 

நீ சிந்தாத சொற்கள் தான்

அவற்றை மீழியக்கும் 

எண்ணையாய் படர்கிறது 


கடலலைகள் குருதி தோய்ந்து

கரையோரம் அழுது புரளும்போது

நீ சூடிக்கொண்டிருக்கும் இந்த அமைதி 

இனவாதியின் துப்பாக்கிக் குழலுக்குள்

இசைவாய் அமர்ந்திருக்கும்

மற்றொரு ரவை


அபகரிப்பாளன் நெற்றியைக் 

குறிபார்க்கும் போது 

எவனொருவன் தன் நாவைச் சுருட்டி 

சவப்பெட்டிக்குள் பூட்டிக் கொள்கிறானோ

அவனே அந்த துப்பாக்கியின் 

விசையை அழுத்தும் விரல் 


பார்த்தும் பாராதிருத்தலென்பது 

கெட்டிக்காரத்தனம் அல்ல 

அது இறந்துகொண்டிருப்போரின் 

நுரையீரலில் எஞ்சியிருந்த 

கடைசி மூச்சுக் காற்றையும்

அறுத்து வெளித்தள்ளும் 

கண்ணுக்குத் தெரியாத கத்தி 


நாளை

காலத்தின் தீர்ப்பு மேடையில் 

கொலையுண்டோன் நெஞ்சைத் துளைத்த 

அந்தக் கணை 

கொலைஞனுடையது அல்ல 

அது

நீ உதிர்க்க மறுத்த உண்மை எனும் 

சொல்லால் ஆனது 

அந்தச் செப்புத் தகட்டில் 

கனலால் பொறிக்கப்பட்டிருப்பது  

உனது பெயர்..


வெள்ளி, 13 நவம்பர், 2026

உயிர்ப்பின் பெருவலி..

இந்த உப்புக் காற்றில்

துருவேறிப் போனதல்ல எம் நரம்புகள்

அமைதியின் அடியில்

நாங்கள் புதைத்து வைத்திருப்பது

வெறும் சாம்பலை அல்ல 

நிலம் பிளக்கக் காத்திருக்கும்

வெம்மைக் கனலை, 


​யாசிப்பவன் கையில்

எவனும் ஆகாயத்தைத் தருவதில்லை

கல்லுக்குத் தாகம் எடுத்து

அது தானாகக் கசியப் போவதுமில்லை.


​அடக்குபவன் கரம் 

ஈரம் அறியாப் பாறை

அங்கே

கோரிக்கைகளால் துளை இட முடியாது

வேர் கிழிக்கும் சீற்றத்தால் மட்டுமே

பாறை பிளந்து

விடுதலை எனும் ஊற்றைக் கண்டடைய முடியும்


​கடல் ஒருபோதும்

அலைகளிடம் அனுமதி கேட்பதில்லை

அது கரையை மோதி மோதித் தான்

தன் எல்லையைத் தீர்மானிக்கிறது


​எமது மூச்சுக் காற்றை

எவனால் தானமாகத் தரமுடியும்?

அறுபட்ட கழுத்திலிருந்து

தெறிக்கும் குருதி 

காற்றில் எழுதிச் செல்கிறது ஒரு வார்த்தை 

‘பிடுங்கி எடு’..

செவ்வாய், 10 நவம்பர், 2026

ஆன்ம பலம்..

அடையாளமற்ற 

கல்லறைகளில் முளைக்கிறது

நாளைய தேசம்


பூமிக்கடியில்

என் முன்னோரின் குரல்கள் 

நான் செவிமடுக்கிறேன்


மண்ணின் வலியில்

ஆயுதம் ஏந்தினோம் 

பூக்கள் மலரும்


கற்களின் பாடல் 

ஆயுதம் ஆகியது 

நிலம் திரும்பும்


மொழி மட்டுமே 

நிலமற்றோர் நாடு 

அது பறிபோகாது..


சனி, 7 நவம்பர், 2026

உறை…

புறப்படுகையில்

உன் தயிர்ச்சட்டியிலிருந்து

ஒரு துளி தந்தாய்.


இந்நிலத்துப் புல்லை மேய்ந்த 

பசுக்களின் ஆறிய பாலில் 

அதனைச் சேர்த்தேன், 

முதலிரவு 

விடிந்தபோது

உன் கைமணத்தில் தோய்ந்திருந்தது.


துவைத்த போர்வையை 

இடமாய் நீ திருகுவாய்

வலமாய் நான் 

முறுக்கேறிக் குறுகி வர

பிழிநீர் உன் மணிக்கட்டுகளில் வழிய

என் விரற்கணுக்கள்

உன்னுடையவற்றில் மோதும்.


இன்று

நமக்கு நடுவே கடல்

நாளும் இறுகுகிறது

என்றாவது

இதனையும் மடித்தபடி நெருங்குவோம், 

முடிவில்

என் மூலைகளை

உன்னிடம் ஒப்படைப்பேன்..


வெள்ளி, 30 அக்டோபர், 2026

இரங்கல் ..


தலைமாட்டுத் திரி நிமிர்ந்தெரிய, 

சாணம் மெழுகிய முற்றமெங்கும் தும்பை சிதற, 

பலகணி வழியே 

முருங்கை நிழல் என் மார்பில் ஊர்ந்தது.

நீ குனிந்தாய் 

உறக்கமென எண்ணினாய் போலும் 

‘தேடுவனடா’

 ஒரு சொல் உதிர்த்துத் திரும்பினாய். 


பறைகள் ஓய்ந்த அமைதிக்குள் 

உன் மூச்சுடைவது கேட்டது.

கோடியில் இன்னும் கடை மடிப்பு, 

வாய்க்கரிசி உன் கைப்பிடிக்குள் வியர்த்தது.

உயிரோடு நான் நின்ற வாசலுக்குத் தாழிட்டாய் 

குலைவாழை கட்டியபின்தான் 

நீயாக நுழைந்தாய்.


ஆறிவிட்ட என் நெற்றிமேல் 

அவிழ்ந்த உன் 

ஒற்றைத் துளி சுடுகிறது, 

இனிது..

திங்கள், 12 அக்டோபர், 2026

தாழியும் தளிரும்..


அம்மாவின் முந்தானைக்குள் 

புகும் குழந்தையென

பசுமையில் நுழைந்தேன்.

இன்றைய விடியலில் இதழவிழ்ந்த பூ

ஆயிரம் மாரியில் நனைந்த தண்டின்

பாசியேறிய தோளில் சாய்கிறது.


அடர்கிளைகள் போர்த்திய இருள்

அகல்விளக்கில் பிடித்த 

கண்மையாய்க் கெட்டிப்பட்டுக் கிடக்கிறது, 

தொட்டேன் 

ஊழிகளாய் உறைந்த அமைதி

விரல்நுனியில் ஒட்டிக்கொண்டது.


இலைகளின் உள்ளங்கைகளில் 

எண்ணற்ற நுண்வாய்கள்

இப்போதுதான் சரிந்த வேங்கையின் 

இறுதி மூச்சை உறிஞ்சி 

சினைமானின் வயிற்றில் 

சுருண்ட மறிக்கு

உயிர்ப்பாய் ஊதுகின்றன.


இலுப்பைப் பொந்தில்

சேற்றால் சுவரெழுப்பித் தானே அடைபட்ட

இருவாச்சிப் பேடைக்கு

ஒற்றை வெடிப்பினூடே

அத்திக்கனி ஊட்டுகிறது சேவல்.

வலசைப் பறவைகள் குடிக்கூலியாய் 

வைத்துப்போன பாடல்கள்

தரையிறங்காமல் காற்றில் அலைகின்றன.


கணக்கிலாப் பின்பனிகள் விரித்த 

சருகுப் படுக்கையில்

அழையா விருந்தினனாய் அமிழ்கிறேன், 

ஆழத்தில் நொதிக்கிறது காலம், 

புளித்த பனங்கள்ளின் மணம் 

மூக்கை அறைகிறது.


ஆற்றின் மணிக்கட்டைப் பற்றி 

சித்தனாய் நாடி பார்த்தேன், 

வளியாய், அழலாய், ஐயமாய்

அதிர்கிறது மலைகளின் நெஞ்சு.

கதிரெட்டா ஈரத்தில் முதிய தாய்மரம்

காளான் இழைகளின் வழியே

கன்றுக்கு முலைசுரக்கிறது.


முதற் துளி புழுதியை முத்தமிட்டதும்

புதையுண்டோரை உச்சரித்தபடி 

மண் கமழ்கிறது, 

வீழ்ந்த தேக்கின் பிணத்தில்

நூறு முளைகள் சோம்பல் முறிக்கின்றன.


பாட்டி யானையின் 

நினைவு வரைந்த தடத்தில்

பேத்திகள் அடிபிசகாமற் செல்கின்றன, 

அந்தச் சுவடுகளில் தேங்கிய மழைநீரில்

குட்டி வானம் 

தலைப்பிரட்டைகளை ஈனுகிறது.


முகிலின் நிழல் தழைக்கூரையின் மேல் 

தொல்விலங்காய் மேய்கிறது, 

கொம்பிடுக்குகளில் கசியும் வெயில்

பொற்காசுகளாய்ச் சிதறுகிறது 

மறக்கப்பட்ட யவன வேந்தனின் 

முகம் பொறித்தவை.


மூங்கில்கள் உரசி மோதும் ஒலியில்

தினைப்புனம் காத்த குறமகளின் தட்டை

இன்னும் கிளி ஓட்டுகிறது.

அவள் சுற்றத்தின் பெயர்களை 

எந்தப் பதிவேடும் அறியாது, 

எனினும் தேனீக்கள்

அவர்களின் புகையை இனங்காணும்.


காக்கையின் எச்சம் சுமந்து வந்த 

அரசம் விதை

கற்றளியின் கீறலில் பொறுத்திருக்கிறது, 

என்றாவது அதன் வேர்கள்

கோபுரத்தை மடியிலேந்தித் தாலாட்டும்.


சல்லிகள் இறுகத் தழுவிய 

சுடுகளிக் கருப்பையில்

முழந்தாள்களை மார்போடு ஒடுக்கிய எலும்புகள் 

பிறவாத மகவின் தோரணை.

அவற்றின் சுண்ணத்தைப் பருகி

உச்சியில் மஞ்சட்சரம் சூடுகிறது கொன்றை.


நாவைத் திறந்தேன், 

சொல் துளிர்க்கவில்லை.

படர்கொடியின் சுழித்த முனையில்

ழகரம் மட்டும் ஊசலாடுகிறது.


நெடுங்கோடு கிழிக்குமென்று

எம் எழுத்துகளை 

வளைந்து நெளியப் பழக்கியது 

ஓலையல்லவா ! 

காட்டின் சரசரப்பில் 

உலகின் மொழிகள் அனைத்தும்

அகரத்துக்கு முந்திய 

ஆவியாய்க் கரைகின்றன.


ஆலின் கீழ் மல்லாந்தேன், 

விழுதுகள் என்னை 

அசைபிரித்துப் படிக்கின்றன 

நேராய்க் கார் 

நிரையாய் நிலா

துயிலில் கிழங்காய்ப் புரள்கிறேன், 

விழிப்பில் குருத்தாய் நிமிர்கிறேன்..