புதன், 19 பிப்ரவரி, 2025

காத்திருத்தலின் இருள்..

காலம் என் இதயத்தை

கறுப்பு ரோஜாவாக்கியது

ஒவ்வொரு இதழும்

வாடிய நம்பிக்கைகள்

இருட் கூடாரத்தில்

நான் ஒரு சிறைப்பறவை

என் இறக்கைகள்

உதிர்ந்து போன பின்னும்

பறக்க முயல்கிறேன்

வானம் என்னை நிராகரிக்கிறது

-

அவள் மௌனம் ஒரு கத்தி

என் நெஞ்சை அறுக்கும் கூர்மை

ஆனால் இந்த வலி எனக்கு பழக்கமானது

வேதனை என் இரத்தத்தில் கலந்த விடம்

நான் அதைப் பருகி பருகி வளர்ந்தேன்

இப்போது அது என் உயிர்மூச்சு

-

‘ஒன்றுமில்லை’ என்பாள்

ஆனால் அந்த வார்த்தைகள்

பொய்களின் புதைகுழி

நான் அதில் விழுந்து கொண்டிருக்கிறேன்

எப்போதும் வீழவே செய்கிறேன்

கீழே எங்கும் இருள்தான்

மேலே அவள் முகம் ஒரு மங்கிய நிலவு

-

வரக்கூடுமென காத்திருந்து காத்திருந்தே

என் இளமை கருகி மடிந்தது

ஒவ்வொரு காலையும் ஒரு சவப்பெட்டி

நான் அதில் என் கனவுகளை புதைக்கிறேன்

ஆனால் அவை இறக்க மறுக்கின்றன

என் நினைவுகளில்

அழுகிக் கொண்டிருக்கின்றன

-

இன்னொரு நிழல்

அவள் கண்களில் நடனமாடுகிறது

அந்த நிழலுக்கும் நானே சாட்சி

என் மௌனமே என் சாபம்

ஒவ்வொரு அசைவிலும் நான் சிதைகிறேன்

-

இப்போது நான் ஒரு வெற்றுக் கூடு

காலம் என்னை வெறுமையாக்கியது

என் எலும்புகளில் காற்று ஊளையிடுகிறது

ஆனால் இந்த வெற்றிடத்திலும்

எதையோ இன்னமும் நம்புகிறேன்

காத்திருக்கிறேன்..

செவ்வாய், 18 பிப்ரவரி, 2025

காதலென்பது..

நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்

உன் இதயத்தின் கதவுகளைத் திற 

கடலின் அலைகள் போல 

உன் கைகள் திறக்கட்டும் 

வானத்தின் விரிவு போல 

உன் விழிகள் விரியட்டும்.

காத்திரு 

நீ காத்திருக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும்

புதிய வசந்தம் பிறக்கிறது.

இப்போது

தென்றலில் நடனமாடும் மரங்களைப் போல

உன் உடல் அசையட்டும்

கடற்கரையில் உடையும் 

அலைகளின் முத்தங்கள் போல

உன் தொடுகை இருக்கட்டும் 

பௌர்ணமி இரவில்

கடலின் மேல் பரவும் வெள்ளி வெளிச்சம் போல

உன் அன்பு பரவட்டும் 

கடைசியாக,

விடிவெள்ளி விடியலை வரவேற்பது போல

இருளை விட்டு விலகுவதற்கான

பாடத்தை கற்றுக்கொள்

இதுதான் காதல் 

வாழ்வின் நிலையற்ற தன்மையில்

நிலைத்திருக்கும் ஒரே நித்தியம்..

வெள்ளி, 14 பிப்ரவரி, 2025

நிலமும் நினைவும்..

நாம் உழுத 
நினைவுகளின் வயல்களில்
இன்னும் முளைக்கிறது காதல்
மழை பெய்யும் போதெல்லாம்
புதிய பச்சையில் துளிர்க்கிறது

உழவன் கலப்பையில் சிக்கும்
பழைய நாணயங்கள் போல
திடீரென வெளிப்படுகின்றன
மறந்துபோன நினைவுகள்

பனிக்காலத்து நிலத்தின் கீழே
விதைகள் உறங்குவது போல
ஆழ்மனதின் அடுக்குகளில் கிடக்கும்
 உன் நினைவுகள்
மண்ணின் வாசனை போல 
மூச்சை நிறைக்கின்றன

நிலத்தின் வரலாறு போல
நம் காதலும் அடுக்கடுக்காய்
படிந்து கிடக்கிறது, 
ஒவ்வொரு அடுக்கும்
ஒரு காலத்தின் சாட்சியம்

வேர்கள் நீரைத் தேடிச் செல்வது போல
என் நினைவுகள் உன்னைத் தேடுகின்றன
நிலத்தின் ஆழத்தில்
நீ என் சாரமாக ஊடுருவியிருக்கிறாய்..

புதன், 12 பிப்ரவரி, 2025

காத்திருத்தல்..

நெடுங்கடல் கடந்த நீள்நிலம் பிரிந்தும்

வெற்பகம் தாண்டிய வேறுபட்ட தேயமும்

மன்னர் வகுத்த மறைமுறை தடுப்பினும்

கானல் நீர்போல் காட்சியில் கலந்து

மாலை வேளையில் மனத்தொடு முயங்கி

கனவினில் கூடிக் களிநடம் புரிந்து

காமம் கனன்று கருத்தொடு பிணைந்து

எந்நாள் கூடும் எனக்காத் திருந்தும்

பருவம் பலவும் பயின்று தேய்ந்தபின்

ஒருநாள் கூடல் உறுதியென் றுணர்ந்து

தனித்தனி ஊரில் தளராது காத்து

நினைத்தொறும் நெஞ்சம் நெகிழ்ந்துருகி நிற்கும்

காலம் என்னும் கடல்மிசை மிதந்து

ஊழியும் உலகும் ஒருங்குடன் கழியினும்

மாறா அன்பின் மறுபிறப் பெய்தி

மலரும் பொழுதின் மணம்போல் கமழும்

காதற் பயிரை கசிந்துயிர்த் திருந்தே..

திங்கள், 10 பிப்ரவரி, 2025

ஒப்பாரும் இல்லான்..

கடல்சூழ் வையம் கண்புகழ் வெற்றி

வேல்வலம் கொண்டு வெருவரத் தாக்கி

தென்புலம் காக்கும் திறல்மிகு ஏறே

சிறு குழுவாளர் சீற்றமும் பொறுத்து

அமர்முனை நின்ற ஆண்மையன் தனக்கு

பகை கையிற்சிக்கா பைந்நஞ்சணிந்து

களம்புகு போரில் கணை கையேந்தி

உயிர்க்கொடை தந்த ஒருமகன் அல்லனோ

-

குன்றினை நுண்கோல் குத்திடல் போல

புறத்தோர் வந்து புகல்தல் இன்றே

பெருங்கடல் நீர்மேல் பேர்நடை போல

மாற்றோர் வந்து மலிதல் ஆமோ

-

மண்காக்கும் வேங்கை மறத்தமிழ் வேந்தன்

கண்துஞ்சா நெஞ்சின் களிற்றுமேல் வீரன்

அயல்புலத் தாரும் அடங்குவர் அவற்கே

தமிழ்நிலம் காத்த தகைமிகு மறவன்

ஒப்பிலா முனைவன் உயிரென நின்பான்..

வெள்ளி, 7 பிப்ரவரி, 2025

மலரினும் மெல்லிதாய்..

மாமலை முகட்டின் மறைந்துறை அருவி

தண்கயம் நிறைந்து தழைமுகம் காட்டி

நுண்பொடி மணலின் நுரைத்துளி பரப்பிக்

கான்யாறாகிக் கரைபுரண் டோடும்

-

பைங்குலைக் காந்தள் பனிமலர் அவிழ்ந்து

மென்பனி துயில்வழி மெல்லென எழுந்து

நறுந்தேன் பருகி நளிர்புறம் சேர்ந்து

தெள்ளொளி பரப்பித் தேமொழி பாடி

இன்னிசை முழங்கி இனிதமர்ந் திருக்கும்

-

தெள்ளிய பிறையின் திருநுதல் பொலிந்து

வள்ளிதழ் மலரின் வண்ணம்கொள் விழியும்

பொன்னிற மேனி புதுமணம் கமழும்

மின்னொளி கூந்தல் மெல்லிய சாயலும்

தேம்பொழில் நடந்து திசைமுகம் விரியும்

-

நீர்த்துளி படிந்த நெய்தல்தாள் அசைவில்

கூர்த்தெழு விழியின் குளிர்நோக்கு பதிந்து

கூந்தல் நறுமணம் கொண்டுயிர் கவர்ந்து

ஊன்றிய நினைவின் உள்ளுயிர் உருகித்

தேன்சொரி மொழியால் திசைகள் நிறைக்கும்

-

அரும்பிய முகையின் அகவிதழ் அவிழ்ந்து

கரும்பினும் இனிய களிதரு தேறல்

சுரந்துநின் றதுபோல் சுவைபெறு காதல்

நிரந்துநின் றெழுந்து நெஞ்சகம் நிறைத்து

மலர்ந்த பூவின் மணம்போல் பரக்கும்

-

தேம்பிழி மலரின் திரள்மணம் கமழ்ந்து

ஆம்பல்நாள் மலரின் அளிநறா பொதிந்து

கூம்பிய இதழின் குறுநகை மலர்ந்து

தாம்புணர் காதல் தண்ணென விரிந்து

வெம்மையும் குளிர்ந்து வேட்கையும் தணியும்

-

மான்பிணை நோக்கின் மென்னடை பயின்று

தேன்மொழி பேசித் திளைத்துள மகிழ்ந்து

வான்பெரு வெளியின் வழிவழி பரந்த

காதலும் காமமும் கடல்கொண்டு பொங்கி

பேரின்ப வெள்ளம் பிறங்கிப் பெருகிக்

கரைகடந் தோடும் களிப்பினிற் திளைத்து

உயிரொடு கலந்த ஒண்பெரும் காதல்

கயிறென நீண்டு கருத்தினில் பிணைந்து

நெஞ்சொடு நெஞ்சம் நேர்ந்துநின் றுருகி

அன்பெனும் அமுதில் ஆழ்ந்துநின் றெழுந்து

பேரின்ப வெள்ளம் பெருகியே வழியும்..

வெள்ளி, 31 ஜனவரி, 2025

தாயகத் தாகம்..

கானப்பறவை கதிரவன் நோக்கி

ஏங்கி நிற்கும் இயல்பினைப் போலவும்

மலைவாழ் யானை மரங்களை நோக்கி

தளைபட்டிருந்து தவிக்கும் தன்மையும்

நீர்வாழ் மீனினம் நெடுங்கடல் நினைந்து

தூண்டில் பட்டுத் துயருறும் போன்று

மண்ணில் வாழ்தல் மனம்கொள்வதிலையே

விண்ணைப் போல விரிந்த நெஞ்சினேன்

தாயக மீட்பில் தணியா வேட்கையேன்

பாடல்பாடிப் பரிதவிப்பேனே..

வியாழன், 30 ஜனவரி, 2025

தொன்மைத் தீ..

தொன்மை உலைக்களத்தின் ஓரத்தில்

முன்னோர் நெருப்பின் நினைவு

இன்னும் என் விரல்களில் துடிக்கிறது

ஒவ்வொரு பொறியிலும் ஒரு கதை

தொன்று நிலைத்த இரும்பின் மௌனம்

உலைக்களத்து நெருப்பில் உருகி

புதிய வடிவம் பெறும் நொடியில்

புதைந்து கிடந்த காலம் விழித்தது

துருவும் காற்றில் துடிக்கும் சுடரில்

துருத்தியின் மூச்சில் துள்ளும் தீயில்

கறுப்பு இரும்பின் கனவுகள் கரைந்து

செந்நிற ஊற்றாய் செழித்து வழிந்தன

எத்தனை தலைமுறை எத்தனை கைகள்

இந்த நெருப்பை ஏந்தி வந்தன

குளிர்காலக் காலைப் பனியில் நடுங்கி

குடிசையின் அடுப்பில் குடியேறியது

மூதாதையரின் முதல் கண்டுபிடிப்பு

மனிதக் கைகளின் முதல் ஆயுதம்

காடுகளை வெட்டி கனவுகள் விதைத்த

காலத்தின் முதல் வெளிச்சம்

சமவெளிக் குடியிருப்பில் சமைந்த

முதல் உணவின் மணம் இன்னும்

புகையின் நினைவில் படர்கிறது - அதன்

சாம்பலில் புதைந்த சரித்திரம் பேசுகிறது

பண்டைய பயிர்களின் பச்சை நினைவில்

பருவம் தவறாமல் பாய்ந்தெழுந்த

வெப்பத்தின் விதைகள் வேர்விட்டு

விளைந்த விடியல்கள் விரிகின்றன

கல்லில் தீப்பொறி கண்டெடுத்த நாளின்

கணநேர வியப்பில் கண்விழித்த

மனித இனத்தின் முதற் கனவு

மண்ணில் வேரூன்றி மரமாய் வளர்ந்தது

அடுப்பங்கரையில் அமர்ந்து கேட்ட

பழங்கதைகளின் பரம்பரை மரபில்

நெருப்பின் நாவில் நீண்ட நினைவில்

நிகழ்காலம் நெய்யப்படுகிறது

இப்போதும் உலைக்களத்தின் ஓரத்தில்

இளைஞன் ஒருவன் நின்று

முன்னோர் விட்டுச் சென்ற

தீயின் கதையைத் தொடர்கிறான்..

திங்கள், 27 ஜனவரி, 2025

தனிமையின் விண்மீன்..

அந்த விண்மீன்

எப்போதும் தனியாகத்தான் இருக்கிறது

அதன் ஒளியும் அதன் வலியும் ஒன்றுதான்

ஆயிரம் விண்மீன்கள் சூழ இருந்தும்

அது தனது தனிமையை விரும்புகிறது.

எத்தனை சாம்பல் மேகங்கள்

அதன் கண்களை மறைக்க முயன்றன

எத்தனை கறுப்பு இரவுகள்

அதன் ஒளியை விழுங்க முயன்றன

ஆனால் அந்தக் கனல் மீன்

இன்னும் எரிகிறது, பிரகாசிக்கிறது.

அது காதலர்களின் விண்மீன்

பிரிந்தவர்களின் விண்மீன்

எதிர்பார்ப்பவர்களின் விண்மீன்

கடலின் ஆழத்தில் மிதக்கும் மீனவர்களின்

கண்களில் தெரியும் ஒளி அது

தொலைந்து போன வழிப்போக்கர்களின்

நெஞ்சில் துடிக்கும் நம்பிக்கை அது.

அதன் தனிமை எனக்குத் தெரியும்

நானும் ஒரு விண்மீன் தான்

பூமியில் தனியாக எரியும் விண்மீன்

என் வார்த்தைகள் என் ஒளி

என் கவிதைகள் என் கதிர்கள்.

நள்ளிரவில் நான் பார்க்கிறேன்

அந்த விண்மீனின் தனிமையை

அது என் தனிமையை பார்க்கிறது

நாங்கள் இருவரும் புரிந்து கொள்கிறோம்

மௌனத்தின் மொழியை

வலியின் வரலாற்றை

ஒளியின் இரகசியத்தை.

எங்கோ ஒரு காதலி காத்திருக்கிறாள்

அந்த விண்மீனைப் பார்த்தபடி

எங்கோ ஒரு கவிஞன் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறான்

அந்த விண்மீனை நினைத்தபடி

எங்கோ ஒரு புரட்சியாளன் நடந்து கொண்டிருக்கிறான்

அந்த விண்மீனை நம்பியபடி.

விண்ணின் கருமையில் ஒளிரும்

அந்தத் தனி விண்மீன்

நமது தனிமையின் வேர்களை

நமக்குக் காட்டுகிறது

நமது வலிமையின் ஆதாரத்தை

நமக்குப் போதிக்கிறது.

இறுதியில் நாம் அனைவரும்

தனித்தனி விண்மீன்கள் தான்

ஒவ்வொருவரும் தனித்து ஒளிர்கிறோம்

ஒவ்வொருவரும் தனித்து எரிகிறோம்

தனிமையின் வலிமையை, ஒளியின் நேர்மையை

இருளின் தேவையை, காதலின் நித்தியத்தை

விண்மீன் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது

காதுகொடு கேள்

இது தான்

அந்த விண்மீனின் பாடல்

நமது பாடல், தனிமையின் சங்கீதம்

ஒளியின் கவிதை..

-திரு

வியாழன், 23 ஜனவரி, 2025

அன்பின் ஐந்திணை..

அகத்திணைத் தொடர்நிலைச் செய்யுள்கள்

---

குறிஞ்சித் திணை - கந்தருவ மணத்துறை 

யாஅம் காதல் கொண்டனம் அவள்கண்

மாஅல் கொண்ட நிலவொப்ப முகத்தள்

வேஎய் அன்ன மெல்விரல் நுடங்க

தேஎம் பாய்ந்த தீங்குரல் பாட

காந்தள் மலரும் பொழிலிடைக் கண்டேன்

வண்டறை பொழுதில் வந்தனள் நின்றாள்

பண்டைநாள் முதலே பயின்றது போலப்

புணர்ந்தனம் யாமே புதுவதின் மகிழ்ந்தே

-
முல்லைத் திணை - தலைவன் வரவு எதிர்கோள் துறை 

காஅர் கொண்ட கார்முகில் போல

நீலம் துளும்பும் நெடுங்கண் பெண்ணே

மான்பிணை அன்ன மெல்நடை பயிற்றி

தேன்கமழ் கூந்தல் நெற்றியள் உடையள்

அழகு மிளிரும் அணிபொலிந் தோன்றி

நெஞ்சம் கவர்ந்தனள் நல்லணி யாளே

வெம்பகல் வேந்தன் வீழ்ந்திடும் பொழுதில்

அஞ்சிறை வண்டின் அரவமும் அடங்கி

முல்லை மலரின் மணம்வீ சும்மே

-
மருதத் திணை- புணர்ச்சியின்பின் பிரிதற் துறை 

தாமரை மலரின் தண்ணறு நறவம்

காமர் உண்கண் பாவையின் நோக்கம்

பொருனை யாற்றின் வளம்பெரு துறையில்

செய்ய வாயள் சிறுநகை பூத்தனள்

பொய்யா நெஞ்சம் புலம்புற நோக்கி

மெய்யே காதல் மேவிய பொழுதில்

கையால் தொட்டுக் கதிர்முலை தழீஇ

நெய்தல் நாணும் நெடுங்கண் காட்டி

நற்பொருள் தந்தனள் நங்கையே யானுக்கே

-

நெய்தல் திணை - காதல் மிகுதிறத் துறை 

கடல்திரை ஓதம் கரையினைத் தழீஇ

மடல்விரி தாழை மணற்கரை ஓரம்

வலம்புரி சங்கின் வார்முத்து அன்ன

நன்மைசேர் பல்லள் நகைமுகம் காட்ட

புலம்பொடு வந்தேன் பொழுதுடன் காண

ஒள்ளொளி பிறையம் எழுந்தது வானில்

கலங்கிய நெஞ்சம் அழகுற நோக்கி

தடுத்த காதல் வேட்கையின் மீதூர

நிலம்பக வந்தனள் நல்லணி தானே

-

பாலைத் திணை- பிரிவாற்றாமைத் துறை 

பிரிந்தனள் போனாள் பெருங்குறி காட்டி

வருந்திய நெஞ்சம் வாடிய பொழுதில்

பருந்துபட வறந்த பாலை நிலத்தில்

கருங்கல் பாலையில் கானல் தோன்ற

வெம்மை மிகுந்த வேனில் காலத்து

இம்மை யாக்கை இடர்ப்பட நோவ

செம்மை யாளர் செப்பிய மொழியே

தம்மை யானும் தளர்வற நினைந்தே

-
குறிஞ்சித் திணை - முதற் சந்திப்பு துறை 

வேய்மலர் பொழிலில் வெற்பகம் ஏறி

குயிலினம் பாட கூவும் பொழுதினில்

தேன்கொள் மொழியள் தேமொழி பாட

மலையகம் புல்கி மருண்டனள் நிற்ப

தளிர்க்குரல் கேட்டு தயங்கினள் நோக்கி

பாங்குற அணைந்து பணிமொழி கூறி

வீங்கிய முலையள் வெருவர நோக்க

தாங்கொணா காதல் தலைத்தலை சிறந்தே

-
முல்லைத் திணை- இருத்தல் துறை 

கார்கொண்ட வானம் கறுத்துமின் னாட

நலம்கொண்ட முல்லை செழித்துப்பூத் தாங்கு

நீர்கொண்ட முகில்கள் நிறைந்துபெய் தாங்கு

பார்கொண்ட காதல் பரந்துவிம் மாட

நலம்கொண்ட முகில்கள் இனிதுவந் தீண்ட

நெடும்கொண்ட முலையள் வழிமொழிந் தாளே

சேர்கொண்ட நெஞ்சம் திளைத்துள மகிழ

நேர்கொண்ட காதல் நிறைந்துள தம்மா

-
மருதத் திணை - ஊடல் நிமித்தத் துறை 


வயல்வளர் தாமரை வண்டமர் பொய்கை

அயல்வளர் நெய்தல் அலர்நிலா வீச

மயில்நடை பயிலும் மங்கையர் கூட்டத்து

கயல்விழி உடையாள் அழகொடு தோன்றி

வினைமறந் திருந்தேன் செழுங்கயல் விழியால்

பழகிய காதல் பரிவுடன் கொண்டே

அயர்வற நோக்கி அருள்செய்த வாறே

உயிர்க்குயி ராகி உள்ளுறைந் தனளே

-
நெய்தற் திணை- இரங்கற் துறை 

கானல் அலவன் கரையோ டாட

மீனின் கூட்டம் மிளிர்திரை பாய

ஊனுறு காதல் உள்ளத்துக் கொண்டு

தேனுறு மொழியள் திருமுகம் காட்ட

யானுறு துயரம் யாவரும் அறிய

மானுறு நோக்கி மனம்புகுந் தாளே

வானுறு பிறையம் வழிகாட்ட வந்து

மீனுறு கடலின் மெல்லடி பதித்தே

-
பாலைத் திணை - பொருள்வயிற் பிரிவுத்துறை 


பொருள்வயின் பிரிந்து பொன்னகம் தேடி

மனைமுகம் நோக்கி மனம்பெரிது உருகி

பனிபடு கானம் பலபக லிருந்து

துனிகொள் நெஞ்சம் துயர்மிகப் பெருக

இரங்குவென் யானும் இடர்ப்படும் பொழுதில்

மரங்கொண்ட பொழில்கள் மறைத்திட வந்து

பொறையுடை நெஞ்சம் புலம்புறத் தேற்றி

மறவாக் காதல் மனத்துள் நிறைந்தே

-
குறிஞ்சித் திணை - இயற்பழித்துக் கூறல் துறை


குன்றக நாடன் மாண்புடை மகளே

நிலையக மானும் நேர்கொண்ட விழியள்

நூலுணர் நுண்ணிடை அழகொடு நடந்து

மலையுறை தெய்வம் மருளுற வந்து

பேரருள் செய்த பண்புடை யாளாய்

என்றும் காதல் நெஞ்சினில் தந்து

பாடல்கள் பயிலும் பாவையள் ஆகி

மலைமகள் போல மனங்கவர்ந் தனளே

-

முல்லைத் திணை - தலைவி பருவங்கண்டு அழிதற் துறை 


முல்லையம் கானல் முகிழ்த்தன பூக்க

பழமையம் காதல் பாங்குற வந்து

வன்மையம் கூந்தல் வண்டமர் குழலி

மென்மையம் மொழியள் மெல்நடை பயின்று

சொல்லியல் தமிழால் சொல்லிய பாடல்

நன்மையம் நெஞ்சம் நயந்துகொண் டதுவே

இன்பியல் வாழ்க்கை இனிதுடன் அமைய

வளைந்த புருவம் வேட்கையின் வளைந்தே

-
மருதத் திணை - புலவித் துறை 

வயல்வளர் செந்நெல் வளம்பெருக் கெடுத்து

அயல்வளர் தாமரை அலர்மிசை அமர்ந்து

முயல்வளர் பிறையம் முகம்போல் விரிந்து

கயல்வளர் கண்ணி அழகொடு நடந்து

பயில்வளர் காதல் பண்புடன் மொழிந்து

துயில்வளர் கண்ணித் தூக்கம் கெடுத்து

மயில்நடை சாயல் மனங்கவர்ந் தனளே

நுண்மைசேர் விழியால் அன்புசெய் தாளே

-

நெய்தற் திணை - களவு வெளிப்பாட்டுத் துறை 


கடல்மிசை ஓதம் கரையினை முத்தும்

தடமலர் நெய்தல் தண்ணறு மலரும்

படுமணல் பரப்பில் பாவை வந்தனள்

நெடுநிலை மனையம் நேர்படக் கண்டு

கொடிநுடங்கு இடையாள் அழகினள் ஆகி

அடிவருந் தாமல் அணைந்துடன் வந்து

முடிவிலா காதல் முகிழ்த்துப்பூத் ததுவே

கடிமலர் கமழும் கானல் ஊரே

-

பாலைத் திணை - மீள்வழித் துயர் துறை 


பாலைவன் காடு பருந்துபட வறந்து

காலையம் பொழுதில் கதிரவன் கனல

மாலையம் பொழுதில் மனம்தளர்ந் திருந்து

பாதையம் வழியே தனித்துநின் றழுங்க

துயரம்தான் மிகுதி விளைந்துநின் றதுவே

நீள்விழி மடந்தை நல்கிய நோய்தீர

மேலையம் வானில் மின்னொளி தோன்ற

நெஞ்சகம் தன்னில் அமைதியுற் றதுவே

-

குறிஞ்சித் திணை - தோழி அறத்தோடு நிற்றல் துறை 

அன்னையும் ஊரும் அறிந்திலர் நம்மை

மின்னிடை மடந்தை மெய்யுறத் தழுவி

பொன்னிற மேனி பூத்துட னிலங்க

தன்னுடை நலத்தால் தளிர்க்கை பற்றி

மன்னிய காதல் மனத்தினில் கொண்டு

பின்னிய கூந்தல் பிறழவிட் டாங்கே

பெண்டிரும் காணப் பேரழ கோடு

இன்னுயிர் ஆகி இதயத்துள் நிறைந்து

தன்னுடை அன்பால் தவிப்பறச் செய்தாள்

என்னுடை நெஞ்சம் இன்பமே கொண்டே

-
குறிஞ்சித் திணை - தலைவி கூற்றுத் துறை 


மலையகம் புகுந்து மறைமுகம் நோக்கி

நூலுணர் மடவரல் ஒள்நுதல் காட்ட

வளைந்த புருவம் நெளிய நகைபூத்து

நிலவொளி பரப்பி நெஞ்சகம் புகுந்து

குடிமகள் ஆயினும் குறிப்பறிந் தணைந்து

நலமிகு தோளில் நறுமலர் சூட்டி

வலமுறை வந்து வழிமொழிந் தனளே

உணர்வெலாம் கலந்து உள்ளம் மலர்ந்ததே

-

மருதத்திணை- கற்பின் சிறப்பு துறை


மனையகம் புகுந்து நன்னாள் நாணால்

கால்சிலம் பொலிய கரம்பற்றிக் கொண்டு

தினையளவு பிரியா திருமணம் முடித்து

நினைவெலாம் ஒன்றி நெஞ்சகம் கலந்து

கனவிலும் பிரியா காதலள் ஆகி

இனியநல் வாழ்வில் இல்லறம் நடத்தி

தனிமையில் கூடி தழுவியே நின்று

பனிமலர் போலப் பரிவுடன் வாழ்ந்தே

-
குறிஞ்சித் திணை - இயற்கைப் புணர்ச்சித் துறை 


தேன்பிழி நறவின் திருந்திய வாயள்

காம்புடை முல்லை கமழ்ந்திடும் கூந்தல்

பாங்குற நெஞ்சில் இனியளாய்த் தோன்றி

வாடிய உள்ளம் தளிர்த்திட வந்து

வேம்புறு துயரம் விலக்கிட வல்லாள்

பூம்புனல் ஊற்றம் பொழிந்திடும் கண்ணள்

தாம்புணர் காதல் தலைக்கொண்டு நின்று

காப்புடை யாகி உயிர்க்குயி ரானாள்

-

முல்லைத் திணை - வாழ்த்தியற் துறை 


யாழினும் இனிய யாமத்து வந்து

தாழ்விலா காதல் தலைமகள் தந்த

வாழ்வின் இன்பம் வளம்பெறத் தோன்ற

சூழ்வினை யாவும் துயரறப் போக

ஊழியும் நிலைக்கும் உறுதியள் ஆகி

தூயநல் நெஞ்சில் பண்புடன் நிறைந்து

வானிடை மதியம் விண்ணிடை போல

ஆழ்கடல் அனைத்தும் அன்பினில் ஆக்கி

பெண்டிரும் புகழப் பேரருள் பெற்று

வாழியர் என்றும் வளமுடன் தானே..