புதன், 22 ஜனவரி, 2025

அழகெனப்படுவது..

குடிசையின் கூரையில்

கொட்டும் மழைநீரில்

கரைகிறது இசை

தொழிலாளியின்

தழும்பேறிய கைகளில்

தவழ்கிறது அழகு

-

தெருவோர வாங்கிலில்

முதியவனின் முகத்தில்

மூழ்கியிருக்கிறது கவிதை

கூலித்தொழிலாளி

உடலில் வழியும்

வியர்வையில் மின்னுகிறது

சிற்பத்தின் ஒளி

-

உண்மை நிர்வாணமாய்

நடமாடும் தெருக்களில்

வறுமையின் வலியும்

வாழ்வின் அழகும்

வேறுவேறல்ல

-

நீ கவலைப்படாதே தோழா

அழகு எங்கும் இருக்கிறது

தொழிற்சாலை புகையிலும்

தொழிலாளி கண்ணீரிலும்

வியர்வை துளிகளிலும்

வீதியோர பிச்சைக்காரனின்

விரிசல் விழுந்த முகத்திலும்

-

பொய்யென நினைத்தது

மெய்யாய் மாறுகிறது

உண்மையென நம்பியது

பொய்யாய் உதிர்கிறது

அழகு மட்டும்

அப்படியே நிற்கிறது

முதலாளித்துவம்

விற்பனைப் பொருளாக்கிய

அழகு அல்ல இது

உழைக்கும் மக்களின்

உயிர்த்துடிப்பில் பிறந்த

உழைப்பின் உண்மை

-

கலையரங்கின் சுவர்களில்

காட்சிப்பொருளாய்

தொங்கும் ஓவியங்கள் அல்ல

கடின உழைப்பாளியின்

கரங்களில் மலரும்

காயங்களின் கவிதை

-

வர்க்க வேறுபாடற்ற

வருங்கால உலகின்

விடிவெள்ளி போல

வெளிச்சமாய் தெரிகிறது

அழகின் உண்மை

-

நாளை மலரும்

நம் கனவுகளின்

நித்திய இளமை போல

நிலைத்து நிற்கிறது

அழகின் மெய்மை

திங்கள், 20 ஜனவரி, 2025

வான்பெயல் வண்ணம்..

யாழின் நரம்பின் இசையெனப் பொழியும் 

வான்துளி வீழ்ந்து வயங்கொளி பரப்ப 

திங்கள் முகத்து தெள்ளொளி போல 

மங்குல் சிந்தும் மாமழைத் துளிகள்

பானல் மலர்மேல் பனித்துளி துயில 

நீலம் பூத்த நெடுவான் கீழே 

காலை வெயிலின் கதிர்க்கை பற்றி 

தேமா மலரின் தேன்துளி சிந்த 

நறுமொழி கேட்டு நெஞ்சம் துடிப்ப 

கானக் குயிலின் கனிமொழி யாக 

வானம் உரைக்கும் வண்மொழி கேட்டு 

குன்றின் நெஞ்சில் குளிர்த் துளி பாய்ந்து 

நின்று நிலவும் நேயம் போல 

தண்ணீர்த் துளியின் தகைமையை நோக்கி 

மண்ணின் மடியில் மறைபொருள் தேடி 

நீர்த்துளி சிதறி நெஞ்சம் நனைய 

யார்பெயர் சொல்லி அழைத்தனை இங்கே? 

விழியில் நிறைந்த வியப்பினை நோக்கி 

மொழியற்று நின்ற முகிலின் கீழே 

அகத்துள் உறையும் அன்பினை உணர்த்தி 

புலரும் விடியல் பொழுதினில் தோன்றி 

மலரும் மனத்தின் மகிழ்வினைப் போல 

தண்மைப் பெருமழை தன்னுள் கரைக..

கடலின் மூச்சு..

நீ சொல்கிறாய் கடல் சுவாசிக்கிறது என்று

நான் கேட்கிறேன் யார் மூச்சு அது என்று

மீனவனின் இறுதிப் பெருமூச்சா?

அல்லது அலையில் கரைந்த கலப்பை உழவனின்

கனவுகளின் பெருமூச்சா?

-

தொழிற்சாலைக் கழிவுகளால்

மூச்சுத் திணறும் கடல்தாயின்

வலிகளை யார் கேட்பார்?

விட நுரையில் விக்கித் தவிக்கும்

மீன்களின் இறுதி மூச்சை யார் பதிவு செய்வார்?

-

எண்ணெய்க் கறையில் எரியும் பறவைகளின்

சிறகுகளில் சிக்கிய காற்றின் கதறல்

கேட்கிறதா உன் செவிகளில்?

-

இயந்திரங்களின் இரைச்சலில்

இழந்துபோன இயற்கையின் இசை

நினைவிருக்கிறதா உனக்கு?

-

ஆனாலும் கடல் சுவாசிக்கிறது

அதன் ஒவ்வொரு மூச்சிலும்

புரட்சியின் விதைகள் முளைக்கின்றன

ஒவ்வொரு அலையிலும்

எதிர்ப்பின் குரல் ஒலிக்கிறது

ஒவ்வொரு நுரைத்துளியிலும்

போராட்டத்தின் துளிர்கள் தெறிக்கின்றன

-

கடலின் நெஞ்சில்

காலம் முழுவதும் கேட்கும்

மீனவப் பெண்களின் காத்திருப்புப் பாடல்

அலைகளின் ஓசையில் கரைந்துபோகும்

வறுமையின் வலிகள்

நுரைக்கும் திரைகளில் தெறிக்கும்

வாழ்வின் வியர்வைத் துளிகள்

-

கடல் சுவாசிக்கிறது

அதன் மூச்சில் கலந்திருக்கிறது

மனித இனத்தின் முழு வரலாறும்

அடிமைத்தனமும் விடுதலையும்

அழிவும் எழுச்சியும்

தோல்விகளும் வெற்றிகளும்

-

நீ கேட்கிறாய் கடலின் இரகசியங்கள் என்ன என்று

நான் சொல்கிறேன்

கடலின் ஆழத்தில் மூழ்கியிருக்கிறது

மனிதனின் முழு அவலமும்

அதன் அலைகளில் மிதக்கிறது

நம் விடுதலைக் கனவுகளின்

தாகம் நுரைகளாய்,

கரைந்தும் மீண்டும்..

கடற்பெருங் காதல்..

பேராழி எழுப்பும் பெருந்திரை ஓதம்தான்

நீராடு காலம் நினைவுற - பாராளும்

பண்டைய கதைகளைப் பாய்திரை கொண்டுவரும்

வண்டமிழ் சான்றோர் வழி

-

முன்னோர் மொழிந்த முதுமொழி பேணியே

பின்னோர்க்கு நல்கும் பெருங்கடல் - என்னாளும்

ஆழத்து மூச்சாய் அலைமேல் அலைபரப்பித்

தாழ்வற வாழ்வைத் தரும்

-

திரைமேல் திரையாய்த் திசைதிசை சென்றிடும்

கரைசேர் பவர்க்குக் கதிகாட்டும் - விரைவுடன்

தேடும் மனத்தோர்க்குத் தெள்ளமுதம் ஊட்டும்

ஆடும் அலைக்கடல் காண்

-

நுண்ணிய நீலம் நுழைந்துள பொன்னெலாம்

கண்ணுக்குப் பூத்த கதிர்வீசும் - எண்ணரும்

மூழ்கிய மாந்தர் முடிவிலா வாழ்வினைக்

கீழ்மேல் என்றே கிளர்

-

பேராழி தன்னிற் பெருமைகள் நோக்கினால்

ஓராழி போலும் உயிர்ப்பெலாம் - நீராடிப்

போந்தது போலப் புணரிதான் போய்விடும்

ஆய்ந்தபின் முற்றும் அறிந்து

நாடற்ற நாவாய்கள்..

ஓ காலமே..!

உன் வெண்ணிலா விழிகளில் படிந்த

இரவின் கண்ணீர் துளிகளை

எம் வாழ்வின் கனவுகளாய் மாற்றும்

மாயக் கலைஞனே

-

கடற்பரப்பின் பேரலைகள் போல

கரைந்து கரைந்து வரும் நாட்களின்

கரையில் நாங்கள் சிறு கூழாங்கற்கள்

உன் அலைகள் எம்மை உருட்டி உருட்டி

உயிரின் வண்ணம் தீட்டுகின்றன

-

யாழின் நரம்புகள் போல் இழுக்கும்

இளவேனிற் காற்றின் கீதங்களில்

எம் இதயம் துடிக்கும் ஒவ்வொரு துடிப்பிலும்

உன் தூரிகையின் தடங்கள்

தனிமையின் பெருங்காட்டில்

தவழும் பனிப்பூக்கள் நாங்கள்

-

முற்றா முகிலின் கருவறையில்

முகிழ்க்கும் மின்னல் ஒளி போல

எம் வாழ்வின் கணநேரங்கள்

உன் கைவண்ணத்தில் பதிந்து

வலிகளின் வண்ணக் கனவுகளாய்

மலர்கின்றன, மறைகின்றன

-

நீலக் கடலின் ஆழத்தில்

நித்திரை கொள்ளும் முத்துக்கள் போல

எம் கனவுகள் உன் மார்பில் உறங்க

காலங்கள் கடந்தும் ஊறும்

கவிதையின் சுவை ஊற்றே

-

நீ வரையும் வானவில்லின் கீழ்

நிலவொளி குடித்து வளரும்

நெஞ்சின் மலர்க்கொடிகள் நாங்கள்

உன் அழியாப் பேரழகின் முன்

கரையற்ற கடலில் மிதக்கும்

நாடற்ற நாவாய்களாய்

நாமும் வாழ்வும்..

வெள்ளி, 17 ஜனவரி, 2025

மாற்றமும் மாயை தானோ..

வானிலே மின்னும் மேகம் வழிகளில் நிழலைத் தந்து

கானலாய்க் கரைந்து போகும் காட்சியைக் கண்டு நின்றேன்

தேனெனத் திரண்ட வாழ்வும் திசையெலாம் சிதறிப் போக

ஞானமே துணையாய்க் கொண்டு நான்மறை உணர்ந்து நின்றேன்

-

பூவிதழ் சிதறும் போதும் புனலிடை மிதக்கும் போதும்

காவியம் படைக்கும் வண்ணம் கவிதையாய் மலர்ந்த போதும்

ஆவியின் பயணம் தன்னில் அழகெலாம் கனவே யென்று

மேவிய பொழுதி னாலே மெய்யுணர் வெய்தி னேனே

-

காதலென் றெழுந்த போதும் கனவெனத் தோன்றும் போதும்

ஓதிய கலைகள் யாவும் உணர்வினில் தேய்ந்த போதும்

சோதனை முடிவில் கண்ட துணிபெலாம் பொய்யே யென்று

தீதறப் புரிந்து கொண்டேன் திக்குகள் பட்ட தாலே

-

மண்ணிலே விதைத்த நீரும் மலரெனப் பூத்த வானும்

கண்ணினால் காணும் யாவும் கருத்தினில் தேய்ந்து போகப்

பண்ணிசை பாடி நின்ற பறவையும் காலம் என்னும்

வெண்ணிலா வெளியில் நின்று வீழ்ந்திடும் நேரம் கண்டேன்

-

நேற்றென வந்த தெல்லாம் நினைவிடை மறைந்து போக

ஆற்றலாய் நின்ற யாவும் அலைகடல் நுரையாய்க் காண

தோற்றமும் ஒளியும் கொண்ட தூயவெண் பிறையும் கூட

மாற்றமே உலக மென்னும் மறைபொருள் உணர்த்திற் றன்றே

புதன், 15 ஜனவரி, 2025

மழையில் கரையும் நாட்கள்..

நேற்றென்பது

கடந்துபோன கனவின் நிழல்தான்

அதன் விளிம்புகளில் தேங்கிய பனித்துளிகள் போல

இன்று நம் விரல்களில் வழிகிறது காலம்

நாளையென்பது

இன்றின் கண்ணாடியில்

மங்கலாய் தெரியும் முகம்தான்

-

நினைவுகளின் மழைக்குள் நனைந்தபடி

நிற்கிறோம் நாம்,

ஒவ்வொரு துளியிலும் ஒரு கதை,

ஒவ்வொரு சொட்டிலும் ஒரு காலம்,

இடைவெளிகளில் தவழும் மௌனம்

இன்னொரு மொழியில் பேசுகிறது.

-

கனவுகளும் நினைவுகளும்

ஒரே நதியின் இரு கரைகள்தான்

நடுவே ஓடும் நீரில்

நம் விம்பங்கள் கரைகின்றன

யார் சொன்னது நேற்று வேறு,

நாளை வேறு என்று?

-

இரண்டும் ஒரே பறவையின்

இறக்கைகள்தான்

ஒன்று கனவின் நிறத்தில்,

மற்றொன்று நினைவின் நிழலில்

இடையே பறக்கிறது ‘இன்று’

இமைப்பொழுதில்..​​​​​​​

சனி, 11 ஜனவரி, 2025

என் நிழல்..


என் நிழல்
என்னைத் தொடர்கிறது
தெருவோரம்
ஒரு நாய்க்குட்டி போல

கூப்பிட்டால்
வருவதில்லை
விரட்டினால்
போவதில்லை

காலையில்
என் முன்னால் நடக்கிறது
மாலையில் 
பின்னால் தொடர்கிறது
இரவில்
எங்கோ மறைந்து போகிறது.

சாலையோர மரங்களுக்கடியில்
என் நிழல் சந்திக்கிறது
பல நிழல்களை.
அவை பேசிக்கொள்கின்றன
மௌனத்தில்
நாம் கேட்க முடியாத
பல கதைகளை.

நான் போகும் போதெல்லாம்
நிழல் என் காலடிச் சுவடுகளை
அதன் கருப்பு நினைவுப் பெட்டியில் சேகரித்து வைக்கிறது

வீட்டுச் சுவற்றில்
தலைகீழாக நிற்கிறது
என் நிழல்.
உலகைப் புரிந்து கொள்ள
சில நேரங்களில்
நாமும் தலைகீழாக
நின்று பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

மேசையில் விளக்கொளியில்
என் நிழல் படிக்கிறது
என்னோடு சேர்ந்து
ஆனால் அதற்குப் புரிகிறது
நான் புரிந்து கொள்ளாத
பல அர்த்தங்கள்.

சில நேரங்களில்
என் நிழல் தெரிவதில்லை.
அப்போது நான்
பயப்படுகிறேன்
நான் இருக்கிறேனா என்று.

வெயிலில் நடக்கும்போது
என் நிழல் குட்டையாகிறது
குளிரில் நடக்கும்போது
நீளமாகிறது.
மனிதர்களும் அப்படித்தான்
சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப
மாறிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

இப்போது
இந்தக் கவிதையை எழுதும்போது
என் நிழல்
என் கையசைவுகளைப் பார்த்து
புன்னகைக்கிறது.
அதற்குத் தெரியும்
நான் எழுதப் போகும்
அடுத்த வரி..

வெள்ளி, 10 ஜனவரி, 2025

விசும்பின் அசை..

மண்திணி ஞாலத்து மாநில மடந்தை

விண்தொடு நெடுவரை விளிம்பினில் நின்று

கால்கொள் வளியின் கதிர்விரி கற்றை

மேல்வரும் விசும்பின் மீமிசை ஏற்றி

-

பனிபடு விசும்பின் பல்மீன் ஊர்தி

தினைத்துணை யளவும் திசைமுக நோக்கி

நனைபடு புற்றின் நறுமலர் போல

கனைகடல் பரப்பின் கதிர்விரி காலை

-

யாணர் புதுவெளி யாங்கணும் பரந்து

காணரும் பேரொளி கடல்கொள நிறைந்து

மூவகை உலகின் முழுமுதல் தோற்றம்

யாவரும் அறியா இருளகம் கிழித்து

-

பொங்குநீர்ப் பரப்பின் புணர்முக வரையின்

திங்கள்தன் கதிரின் திசைமுகம் நோக்கி

மண்ணின் மடந்தை மனமொடு கலந்த

விண்ணின் வெளியே வியன்பெரும் பாட்டு

-

கால்கொள் வளியின் கடுங்குரல் கேளாய்

மால்கொள் யாமத்து மதிமுகம் நோக்கி

நீள்நிலம் தழுவும் நெடுவெளி யாற்றின்

வாள்நுதி மின்னின் வழிவழி யாக

-

பாம்பொடு சுழலும் பால்வெளி நீந்தி

காம்புடை மலரின் கதிர்விடு தேறல்

தேம்பிழி தொடையல் திசைமுகம் பரப்பி

ஏந்துபொற் கிண்ணத்து இசைபட வீழும்

-

அகன்ற வானின் அடிமுதல் தொடங்கி

மிகுபெரும் வெளியின் மேல்முக நோக்கி

புல்லிய துகளின் பொடிபட மிதந்து

சொல்லிய பொருளின் துணிபொருள் ஆகி

-

நிலனுற வந்த நெடுவெளி யாற்றின்

குலமுதல் தொடங்கி குன்றுற வளர்ந்த

கானக் குரலும் கடல்திரைப் பாட்டும்

யாணர் வெளியின் யாழிசை தருமே

அண்டத்தின் தாளம்..

உலகம் சுழலும் ஓசையைக் கேள்

காற்றும் கடலும் தாளம் போடும்

இசையைக் கேள்

-

வானத்து மீன்கள்

மின்னி மறையும் வேளையிலே

பூமியின் தாலாட்டு ஒலிக்கிறது,

மலைகளின் உச்சியில்

காலம் ஊர்ந்து செல்கிறது,

பறவைகளின் இறக்கைகளில்

விதி எழுதப்படுகிறது.

-

மண்ணின் மகனே

நீயும் இந்த இசையின் ஒரு துளிதான்

உன் உயிர்ப்பின் ஒவ்வொரு துடிப்பும்

இந்தப் பேரிசையின் அசைவுதான்.

-

புல்லின் நுனியில்

பனித்துளி நடனமாடும் வேளையிலே

பூமியின் சுழற்சி

உன்னைத் தாங்கிக்கொண்டு போகிறது

நீ தனியன் அல்ல

-

ஒவ்வொரு மரத்தின் அசைவிலும்

ஒவ்வொரு அலையின் எழலிலும்

ஒவ்வொரு காற்றின் சுழல்விலும்

நீ இருக்கிறாய், உன் வாழ்வு

இந்தப் பேரண்டப் பெருங்கதையில்

ஒரு வரி

-

கேள்

இந்த மௌன இசையைக் கேள்

உன் இதயத்தின் துடிப்பிலே

உலகத்தின் தாளம் ஒலிக்கிறது

நீ இந்த வாழ்வின் பாடல்..