யாருடைய விரல்கள்
என் கைபிடித்து மண்பற்றைச்
சொல்லிக் கொடுத்தன,
எந்த முற்றத்தில்
எதற்காக என்பதெல்லாம்
நினைவில் இருந்து
மெதுவாக மங்கிப் போகிறது
விடியும்வரை
பதுங்குகுழியில் எனது
தலைக்கு அணையாய் நீண்ட
தோள்கள் எவையென்பதும் நினைவிலில்லை.
ஆயினும் இன்றிரவின் அடைமழையெங்கும்
அழியாத நிழல்கள் அலைகின்றன
அவை என் கதவுகளைத் தட்டி
பெருமூச்சுவிட்டு
மறுமொழி ஒன்றுக்காய்க் காத்திருக்கின்றன.
வீதியோரம் உருவம் தாங்கி நிற்கும் கைகளில்
நீர் வழிந்துகொண்டே இருக்கிறது
எத்தனை நாள் ? எண்ணிக்கை மறக்கிறது
எண்ணியவர்களும்
ஒவ்வொருவராய் மறைந்தார்கள்.
சுவரில் எழுதிய பெயர்களை
மழை மெல்ல மெல்லக் கரைத்துவிட்டது.
பெயர் மறந்துபோன இளையவர்களுக்காக
என் நெஞ்சினுள் ஓர் அமைதியான வலி புரள்கிறது
நள்ளிரவில் ஒரு சீழ்க்கையோடு
இனி ஒருபோதும் திரும்பிவராதவர்கள்,
அவர்க்கென நட்ட கல்லும் இப்போது இல்லை.
தனிப்பனையொன்று
வாடைக் காற்றில் தலைகருகி நிற்கிறது
உதிர்ந்துபோன புள்ளினம் எவையென
அது அறியாது, ஆனால்
தன் மட்டைகள் முன்னைவிடவும்
பேச்சற்றுக் கிடப்பதை அது நன்குணரும்.
எந்தெந்த நினைவுகளெல்லாம்
வந்தகன்றனவென்று
என்னால் இப்போது உரைக்கவியலாது
நான் அறிவதொன்றே
ஒரு சிறுபொழுதில்
என்னுள் வேனில் பாடியது
இப்போது
அது என்னுள் பாடுவதில்லை..
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக