நினைவின் நிலவியல்..

கால்களில் பனிக்கட்டி படிந்த இடத்தில்

இல்லாமையின் கணக்கீடுகளைத் தொகுக்கின்றேன்

ஒவ்வொரு படிகமும் இழப்பின் நிலையம்

ஒவ்வொரு மூச்சும்

பனிக்காலத்தின் மீதான எதிர்ப்பு

வயல்களில் எழும் நீராவியில்

பிழைத்தலின் வடிவியல் தன்னை எழுதுகிறது

இப்பனி ஆளும் நிலத்தில்

தனித்த வெப்பம்

-

என் ஆவணங்களைக் கேட்கின்றனர்

ஆனால் என் வீட்டின் குருமண் முற்றத்தில் ஊரும்

மழையின் மணத்தை எப்படி ஆவணப்படுத்துவேன்?

என் தாயகம் இருமச் சொற்களாய் கரைகிறது

குவாண்டம் நிச்சயமின்மை போல

இருப்பதும் இல்லாததுமாய்

இல்லாமையை மட்டுமே பிரதிபலிக்கும்

திரைகளில் சிதறிய துகள்களாய் வாழ்வு,

-

அலுவலர் கேட்கிறார், பிறந்த இடம்?

"பூவரசின் இதயம்,

பனங்கூடலுக்கிடையே உள்ள வெளி,

விடியலில் பழைய கோயில்களின் நிழல்" என்று

சொல்ல விரும்புகிறேன் ஆனால் அவர்களின்

அதிகாரப்பூர்வ வரைபடத்தில்

ஒரு புள்ளியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறேன்.

-

காலம் அந்நிய நாணயங்களில் வர்த்தகம் செய்கிறது

கொடூரமான விகிதங்களில் பரிமாறப்படும் நினைவுகள்,

தூரத்தின் சந்தையில் தினமும் மதிப்பிழக்கும் அடையாளம்,

அந்நிய மண்ணில் பிடிவாதமான சமன்பாடு போல வளர்கிறேன்,

வீட்டின் மாறிலியைத் தேடி

என் வேர்கள் பழகிய எண்களை வரைகின்றன

-

நாடுகடத்தப்பட்ட இதயத்தைச் சுற்றி

வெளி வளைவதை ஐன்ஸ்டீன் கணக்கிடவில்லை,

தூரம் எப்படி ஏக்கத்தின்

ஒருபக்கப்பட்டையாக வளைகிறது

விடைபெறுதல் வருதலாகி மீண்டும் விடைபெறுதலாகிறது

ஒவ்வொரு பிரிவும் இயக்கவிதிகளை மீண்டும் எழுதுகிறது

ஒவ்வொரு செயலுக்கும் சமமான எதிர்வினை

தென்றல் காற்றின் நினைவு.

-

நான் திரும்பி வரும்போது,

தொல்லியலாளர்கள் என் மார்புக்குழியில்

இல்லாமையின் அடுக்குகளை ஆய்வு செய்வார்கள்,

என் தனித்தமிழின் புதைபடிவங்களை

கரிம காலக்கணிப்பு செய்வார்கள்,

என் நிழலுக்கு முன்பே

ஆலமரங்கள் என்னை அடையாளம் காணும்

அவற்றின் வளையங்களில்

என் பிரிவின் ஆண்டுக்குறிப்புகள்,

அவற்றின் இலைகள்

செந்தமிழில் சலசலக்கின்றன.

-

கனவுகளில், சேர்தலின் புதிய வழிமுறைகளை

குறியீடாக்குகிறேன்,

நினைவின் மீள்செயல்பாடுகள்

அடையாளத்தின் முடிவில்லா சுழல்களை உருவாக்குகின்றன

என் முகம் ஆயிரம் கண்ணாடிகளில் சிதறுகிறது

-

என் இதயத்துடிப்புக்கும்

செந்நிலப்புலங்களின் துடிப்புக்கும்

இடையேயுள்ள தூரம் அவ்வெண் ஆகட்டும்

நாடுகடத்தலின் வளிமண்டலத்தை

வெட்டிச்செல்லும் குயிற்சிறகின் பாதை

இவ்வெண் ஆகட்டும்

வீட்டிற்கான தீர்வைக் கண்டுபிடித்தாக வேண்டும்

நாளையின் சமன்பாட்டில்

பனை விதை போலப் புதைந்துள்ள மறை எண்

தமிழ் யாப்பின் பண்டைய கணிதவழி

முளைக்கக் காத்திருக்கிறது..

வெள்ளி முளைக்கும்..

நெருப்பின் நாக்கில் கிளைத்த மொழியொன்று

மூதாதையரின் சாம்பலில் முளைத்த

வேரின் நினைவுகளை சுமக்கிறது

பழங்காலத்துக் கற்களில் செதுக்கிய

கதைகள் போல கனத்த வாழ்வை

கட்டமைத்த மக்கள் கூட்டம்

நிலத்தடி நீரோட்டமாய் பாய்ந்து

நினைவுகளை நீர்த்துளிகளாய் சுமந்து

படைப்பின் பாடல்களை

மண்ணின் வேர்களுக்கு ஊட்டுகிறது

-

அப்போதுதான்

இரும்புக் காலணிகள்

அமைதியின் பருவத்தை

வெட்டுக்கிளிகளாய் மிதித்து

வாழ்விடங்களைத் தூளாக்கி

மூச்சுக் காற்றின் நூலகங்களை எரித்து

பூந்தோட்டங்களில் சாம்பலை விதைத்தனர்

ஆனால் சாம்பலுக்கும்

தன் நெருப்பின் ஞாபகம் உண்டு

-

நிலம் திறந்து விதை முளைப்பதைப் போல

இந்த இருளில் இருந்து ஒருவன் எழுவான்

அவன் போர்க்குரல் விடியலைப் பிளக்கும்

இனத்தின் எலும்புச் சோற்றை தினவூட்டும்

அவன் பின்னே எழும்பும்

ஓர்மக் கடல்

எரியும் விண்மீன்களின் அலைபோல் பொங்கும்

அவர்களின் துடிப்பு பூமியின் எலும்புகளில் அதிரும்

அமைதியின் அடித்தளத்தை உலுக்கும்

அவர்கள் வளையும் நாணல்களாய் அல்ல

வானத்தை விழுங்கும் சுடர்களாய் எழுவார்கள்

-

பெயல் நீரை தாகம் தீர வரண்ட மண் குடிப்பதுபோல

வரலாற்றின் நீண்ட இரவில்

வீரர்களின் குருதியை நிலம் குடித்தது

அவர்கள் ஈகம் இப்போது நினைவுக்கும் அப்பால்

பிறக்காத குழந்தைகளின் எலும்புகளில் எரிகிறது

நாளைய புரட்சிக்கு நீர் பாய்ச்சுகிறது

-

வீணர்கள் கழுகுகளாய் வட்டமிடட்டும்

குளிர்காற்றின் கூர்மையோடு அவர்கள் சொற்களை வீசட்டும்

பூமியின் மையத்தில் உருகும் இரும்பாய்

இந்த மக்களின் ஊடே பாயும்

உறுதியின் மலையை அவர்களால் உடைக்க முடியாது

-

கேள்!

இதுதான் தாயகம்

வார்த்தை அல்ல, வரைபடம் அல்ல

இருளில் வழிகாட்டும் நெருப்பு

நரம்புகளில் தடித்தோடும் துடிப்பு

புயல்களில் சுமந்து செல்லும் வாக்குறுதி

இதுதான் நாம் தேர்ந்தெடுத்த பாதை

ஆயிரம் வழிகள் தேடியும்

கடலை நோக்கியோடும் நதிகள் போல

இறுதியில் இந்த உண்மை தான்

நம் குருதியில் ஓடுகிறது

-

அவன் நம்மிடையே இருந்தே வருவான்

நம் சதையின் சதை, எலும்பின் எலும்பு

நம் குரலை தன் எலும்புச் சோற்றில் சுமந்து

நம் சுமையை விலா எலும்புகளில் கட்டி

நம் உடைந்த வானங்களை

புனித சுருள்களாய் நெஞ்சில் பொதிந்து வருவான்,

அவன் அந்நிய விண்மீன்களில் இருந்து வந்த

தெய்வம் அல்ல அவன்

நம் மண்ணின் குழந்தை

அச்சம் தரும் இரவுகளில்

தோளோடு தோள் நின்றவன்

நம் கண்ணீரின் சுவையறிந்தவன்

நம் விலங்குகளின் கனம் உணர்ந்தவன்

நம் பசியின் ஆழம் அறிந்தவன்

-

ஒருநாள், நாம் எழுந்து அறிவிப்போம்

இந்த கார்முகில் நமக்கே

அதன் இடி, நம் இசை

அதன் மழை, நூற்றாண்டுகளின் தாகம் தணிப்பு

வானம் பிளந்து கொள்ளும்

விடியல் மழை அருளாய் பொழியும்

வறண்ட பூமியின் விலா எலும்புகளில் இருந்து

பசும் துளிர்கள் விழித்தெழும்

காலம் அவன் பெயரை

மலைகளின் பாறையில் செதுக்கும்

நமது வானத்திற்காக அவன் வடித்த முகில்

எதிர்ப்பின் காடுகளை கடந்து

வலிமை சேகரித்துக் கொள்ளும்

-

இந்த புயலின் கீழ் கைகோர்க்கும்போது

இடி இருளில் தீர்க்கதரிசனம் எழுதும்

மின்னல் நாளைய வரைபடங்கள் வரையும்

நாம் ஒன்றாய் மழையை குடிப்போம்

நூற்றாண்டுகளின் தூசியை

நம் நாவில், கண்களில், நினைவுகளில் இருந்து

கழுவ விடுவோம்

வயல்கள் மீண்டும் பசுமையாகும் போது

நம் கடந்த காலத்தின் வேர்கள்

நாளைய கனவுகளுக்கு தொட்டில் பின்னும் போது

நம் குழந்தைகள் நெருப்பின் மொழியில் பேசி

ஞாபகம் கொண்ட பாதங்களோடு நடனமாடும் போது

நாம் இந்த உண்மையை அறிவோம்

-

இது எப்போதுமே எழுதப்பட்டிருந்தது

காடுகளின் பச்சை மணத்தில்,

இலைகளின் நரம்புகளில்,

நம்பிக்கை துணிந்த

ஒவ்வொரு குழந்தையின் விழிகளில்

எப்போதுமே எழுதப்பட்டிருந்தது

-

இப்போது பார்

தன் ஓட்டை உடைக்கும் விதை போல

விலங்குகளை உடைக்கும் மக்கள் போல

கிழக்கு வானம் பிளக்கிறது..

யாணர் நிலத்தின் யாக்கைப் பெருமை..

தொன்முது கதைகள் துஞ்சிய எத்தம்

வேர்களின் புலனிசை வியன்புலம் பரந்து

பல்யாண் டுழந்த பழங்குடி வாழ்வின்

மெல்லென புலம்பும் மேதகு நிலனே

-

அடிப்புலம் மறைந்த அகன்கள மருங்கில்

முன்னோர் மரபின் முறைமையின் கிடந்த

நினைவுகள் சுமந்த நெடுநிலம் பரந்தே

-

மறந்தனம் யாமே மாநிலம் மறவா

யாதொரு மண்ணும் யாண்டுபல நினைவாய்

பிளவுகள் யாவும் பெருநிலத் தழுங்கல்

-

நடந்தோர் ஓதை நலிதர மறைந்த

வளியொடு கலந்த வண்ணமும் சுமந்து

பேரொலி அவிந்த பெரும்புலம் ஆயினும்

புன்புலத் தழலின் பொழிமழைத் துளியில்

அவர்தம் மூச்சே அசைவுற நிலவும்

-

செவிகொடுத் திருமின் செம்புல மாந்தீர்

எத்தம் விம்மல் இசையினைக் கேண்மின்

ஓசை அடங்கிய உயர்புலம் மொழியும்

தான்தந்த உயிர்த்திரள் தகைமையும் 

அமைவினைப் பயனும் அறிந்திடு மன்னே

தொன்முது மண்ணின் துடிப்பிசை..

பாஅய் நிலந்தன் பயந்த பழங்கதை

வேருளி யாழின் விளிபடு பண்ணே

முதுநில உயிர்ப்பின் முழங்கிசை கேட்பே

-

அடிப்புலம் மறையினும் அகன்றிலை தடமே

கயவாய் நிலத்தின் கால்கொள் குறியாய்

யாணர் மறந்தன யாமறி புதைவுழி

மணற்கண் தோறும் மரபுடை பொருளாய்

பிளவுகள் யாவும் பேர்பொருள் ஆகி

-

காற்றெழு தருமே கால்கொண்டு சென்றோர்

தேம்பொதி மொழியின் தெள்ளிய நுண்பொருள்

கானக வழிகள் கலங்கா வாயினும்

பண்டைச் சுவடுகள் பரந்திங் குளவே

-

புன்னில முத்தம் பொழிகதிர் மாரி

வெயின்முக நோக்கி விரிந்த களர்நிலம்

அழுங்கல் புலத்தின் அகப்பொருள் யாவும்

தாங்கிய உயிர்க்கும் தகைமிகு தணிவே

மண்ணின் நினைவுகள்..

இந்த மண்ணுக்கு

நினைவிருக்கிறது

எல்லாம்

-

அழிந்துபோன ஊர்களின்

வேர்கள் இன்னும்

புதைந்து கிடக்கின்றன

-

காலம் கடந்த கதைகளின்

விதைகள் இன்னும்

முளைக்கக் காத்திருக்கின்றன

-

நடந்து போனவர்களின்

காலடிச் சுவடுகள்

வேரோடி நிற்கின்றன

-

யாரும் கேட்காத

ஓலங்கள் இன்னும்

மழையில் கரைகின்றன

-

யாரும் பார்க்காத

கண்ணீர்த் துளிகள்

களிமண்ணில் உறைகின்றன

-

உனக்கும் கேட்கிறதா

மண்ணின் மௌனத்தில்

துடிக்கும் உயிர்ப்பு?

-

மண் பேசுகிறது

இப்போதும்

நாம் தான் கேட்பதில்லை

எப்போதும்..

வானமெனும் ஞானம்..

வானமென நாம் வழங்குவதன் கீழ்

முடிவற்ற திரை அதில்

கனவுகள் சிறகுகளாய்

சிதறிப் பறக்கின்றன

-

விண்ணும் மண்ணும் கலக்கும்

தொடுவானம்

மாந்தக் கண்ணறிந்த எல்லையின்மை,

அதன் கீழ் ஊரும் வளி

நிலைத்திருக்கும் மென்கதைகளைக்

காவுகின்றது

-

விண்மீன்கள் இரவுகளின்

விளக்குகளாய் தொங்குகின்றன,

மின்னி மின்னிச் சைகை செய்யும்

அவை ஒவ்வொன்றும்

சொல்லப்படாத மறைகளின் காப்பாளர்கள்

-

நிலவு

தனிமையான பயணி

உலகை வெள்ளித் தூரிகையால்

வண்ணம் தீட்டுகிறது

-

மேகங்கள்

நீலவீதிகளில் அலையும் நாடோடிகள்,

அவற்றின் வடிவங்கள்

இறையின் நிலையற்ற மொழி.

ஒவ்வொரு பார்வையின் கனத்தையும்

வியப்பையும், ஏக்கத்தையும்,

விடையற்ற கேள்விகளையும்

அவை சுமக்கின்றன இல்லையா?

-

இந்த வானம்

எல்லையற்ற எண்ணங்களின் கண்ணாடி

பார்க்கத் துணிபவர்களின்

ஆன்மாவை பிரதிபலிக்கிறது.

அதன் ஆழங்கள்

பயத்தையும் பிரமிப்பையும் கொண்ட பாதாளம்

ஆயினும் அஃது

நம்பிக்கையின் மெல்லிய ஒளியையும் தாலாட்டுகிறது.

-

அசையாது நில்

விண்ணகம் பேசட்டும்,

ஏனெனில் அதன் அமைதியில்

பிரபஞ்ச உண்மை உறைகிறது.

-

வானம் காலத்தால் உடைக்கவும்

அளக்கவும் முடியாத திரை

மண்ணுலக மாந்தரை எல்லையின்மையுடன்

பிணைக்கும் ஏதோ ஒன்று

வெளிக்கப்பால் வெளியாய்

விரிந்து விரிந்து..

-திரு

வாழ்வு பாடிக்கொண்டிருக்கிறது..

இடிபாடுகளிடையே

காற்று ஒரு பண்ணை முணுமுணுக்கிறது

உடைந்த கற்களில் பிறந்த இசை,

ஒவ்வொரு விரிசலும், ஒவ்வொரு பிளவும்

காலத்தின் சுரங்கள்

மறக்கப்பட்டவற்றின் இசைக்கோர்வை

ஒருகாலத்தில்

பெருமிதமாய் நின்ற தூண்கள்

பேச்சின்றி இப்போது

உறைந்து போய் கிடக்கிறது

ஆனாலும் அவற்றின் நிழல்கள்

முடிவிலியை நோக்கி நீள்கின்றன

சிதறிக் கிடக்கும் ஒவ்வொரு கல்லிலும்

ஒரு கதை உறங்குகிறது

சிரிப்பின், காய்ந்துபோன கண்ணீரின்

எதிரொலிகள்

யார் இங்கு நடந்தார்?

யார் இங்கு அழுதார்?

யார் இங்கு காதலித்தார்?

காற்று கேள்விகளை வீசுகிறது

பதில்கள்

ஆண்டுகளின் இடிபாடுகளுக்குள்

புதைந்துள்ளன,

இடிபாடுகள் உண்மையின்

காவலர்களாய் இன்னும் நிற்கின்றன

உடைந்த உருவங்களெனினும்

அவை

விட்டுக்கொடுக்காதவை

தலைவணங்காதவை

வாழ்வின் நிலையாமைக்கு மட்டுமல்ல

வாழ்ந்த வாழ்வுக்கும் இது தான் சாட்சி

மெதுவாக நட,

ஒவ்வொரு அடியையும் பத்திரமாக வை

ஏனெனில்

இந்த நிலம் உன்னை நினைவில் கொள்ளும்

சுவர்கள் இடிந்திருந்தாலும்,

இடிபாடுகள் மூச்சுவிடுகின்றன

அவற்றின் பேரமைதியில்

வாழ்வு இன்னும்

பாடிக்கொண்டிருக்கிறது..

வாழ்வின் தழுவல்..

இருள்சூழ் பொழுதின் இயல்பின் நின்று 

தனிமரம் உயர்ந்து தகைசால் நிற்க 

வறன்கொள் கிளைகள் வானம் நோக்க 

நிலத்து வேர்கள் நெடுநாள் பேணிய 

மறைபொருள் உரைக்க மருவிய காற்றின் 

பழம்பெரும் மூச்சினைப் பரிந்து தேடுமே

-

கனவுகள் உதிர்ந்த களத்து நின்று 

பண்டைநாள் பாடல் பரவி வந்தென 

நிலம்பெய் துளிகள் நெடுநாள் தாங்கிய 

நொந்துநின் றழுத நுண்மை சான்றவை

மரத்துயிர் நெஞ்சில் மறைத்து வைத்த 

மொழிபொறித் தெழுதிய முன்னோர் யாரெனக் 

கேட்கும் வினாவிற்கு கிளர்ந்த விண்மீன்

அறிந்தும் உரையா அமைதி கொண்டன

-

வாழ்வெனும் தழுவல் வளர்ந்து பரந்து 

மரவேர் தழுவிய மண்ணும் உணர்ந்தது 

மருவிய காற்றும் மனத்துள் கொண்டது 

சொல்லா வரலாற்றின் சுவடுகள் தோன்ற 

வேர்கள் விண்ணோடு விளைத்த மொழியினை

செவிகொள் நுண்மையில் தேம்பி நின்ற 

தனிமரம் உணர்ந்த தன்மை தானே

வெளியின் எதிரொலி..

கதிரொளி படாத களிறனை யிருளில்

நிழலுரு வாடும் நெறியினைப் போலப்

பேரொலி யில்லாப் பெருவெளி தனிலே

எதிரொலி நிற்கும் இயல்பினை யுடைத்தே

-

புலப்படா பொருளின் நுணுக்கநூல் நெறியால்

புலப்படு பொருளோ டியைந்து நிற்கும்

வைகறைப் பனித்துளி வயங்கிய இலையின்

புதுமறை யுரைக்கும் புலமையிற் சிறந்தே

-

அருவியின் அகத்தே அமைதியிற் பொலிந்த

கனவுல கெல்லாம் காட்சியிற் றிகழும்

கண்புலன் மறைக்கும் கவிகையின் புறத்தே

யாதுள தென்று யாவரும் அறியார்

-

ஊமையின் இரவுள் உயிர்த்தெழும் ஒலியும்

வடிவற நிற்கும் வானக நடமும்

பாழ்வெளி நடுவண் பதித்த வண்ணமாய்

புலப்படா பொருளாய்ப் பொலிந்து நிற்குமே

-

நுண்பொருள் தன்னை நுழைந்துணர் வதுபோல்

திண்பொருள் தன்னைத் தெளிந்துணர் வதனால்

வினைப்பயன் கரத்தைப் பிடித்தது போலும்

நுண்ணிய வுலகம் நோக்கினர்க் கெளிதே

-

மெய்ப்புலன் கடந்த வெளியிடை நின்று

நுண்பொருள் தீண்டும் நெஞ்சினை நோக்கி

கண்ணுறு காட்சி கருத்துறு நோக்கம்

புலனுறா வாய்மை புலப்படுத் துமே..

வான்பெருந் திரையின் வண்ணம்..

அகல்வான் பரப்பின் அவிர்திரை கீழ்வைத்து

கனவுக் குருவின் கதிர்சிறை பறக்கும்

உயர்வான் நிலனொடு ஒன்றிய வரைப்பு

மருளாய்க் கானல் மறைந்தனை யோடும்!

-

மாண்மலர் வானின் மறுகிய பரப்பில்

பொன்துகள் போலப் பொலிமீன் மிளிரத்

தென்றிங்கள் ஒருதனி தெருவினிற் செல்ல

வெண்கதிர் பரப்பி வியன்நிலம் புல்லி

பால்வெண் ஒளியால் படர்ந்துயர் மூடும்!

-

பெருநில உலகின் பேரெலாம் எங்கும்

தொடிமுகில் திரிதரத் தோற்றமும் உணர்வும்

நோக்குநர் உள்ளம் நொய்தினி லுருகப்

பல்கேள்வி எழுப்பிப் பதிலின்றி நிற்க

பொருளுணர் கனவும் புலனெலாம் தேக்கி!

-

நினைப்பெனும் பெருக்கின் நீள்வரை யோங்கி

கண்ணாடி யனைய கருநீல வானம்

அச்சுறு ஆழம் அகன்றுநின் றாலும்

பேரொளி யினிதிற் பிறங்கியே தாங்கும்!

-

அசைவற நிமிர்ந்து அமைதியிற் கேட்க

ஊமை மொழியால் உண்மையே உரைக்கும்

வரையிலா வானம் வழிவழி நின்று

நிலனும் வானும் நெடுங்காலம் கூடும்..